Karanlığın İçinde Yankılanan Hislerimiz

Karanlığın İçinde Yankılanan Hislerimiz

Gece yalnızca bir sessizlik değil duyulmayan sözlerin yankısıdır

Gündüz güneşin ağırlığı altında ezilen hisleri saklar

Ama karanlık çöktüğünde ruhun içinde bir çağrı yükselir

Biz o çağrının içinde kendimizi aramayız

Zaman kelimeleri eriten bir nehir gibidir

Sessizlik onu bir aynada yansıtır geçmişin izlerini taşır

Bir özlem rüzgârın içinde fısıldanan bir melodiye dönüşür

O hatıralar gecenin sınırlarında büyüyen bir gölge gibi şekillenir

Kelimeler unutur mu?

Gündüz her duyguyu örtbas etmek için acele ederken

Gece hiçbir şeyi unutmaz

Eksik kalmış cümleleri tamamlar ruhunda

Hepsi karanlığın içinde yankısını bulur

Sabahın eşiğinde rüzgâr sessiz bir ses taşır

Bilinmeyen bir duygu boşluğun içinde titreşir

Bir umut geçmişin gölgesinden sıyrılır

Biz karanlığın içinde kaybolmuş sözlerimizin peşine düşmüyoruz

Düşmedikçe kayboluyoruz

Hasretin acısıyla yoğrulurken

Unutuluyoruz

Mehmet Aluç