Suskun bir ýrmak gibi akýyor içim,
ne bir taþ deðiyor derinliðime,
ne de bir ses bölüyor uykusuzluðu—
yalnýzca ben
ve içimde büyüyen sonsuz bir sessizlik.

Zamanýn unuttuðu yerdeyim artýk,
ne dünü bekliyorum,
ne yarýný çaðýrýyorum.
Þu anýn kalbinde
bir dua gibi duruyor varlýðým.

Ýçimdeki huzur,
ne sözcükle anlatýlýr
ne gözle görülür—
bir nefes gibi gelir
ve bütün gölgeleri siler üzerimden.

Kim bilir,
belki de kalbim bir secdedir artýk,
her atýþýyla
göðe yükselen bir teslimiyet.

Rüzgarla konuþmam,
gökyüzüne sitem etmem;
çünkü öðrendim—
huzur,
aranmaz;
huzur, içte uyanan bir sabýrdýr.