Dedem Bana Masal Anlatırdı

rüzgar sert eserdi gecelerce kışın

lambalar bile

nefesimizin buğusuna sokulurdu

bir dev gibi

korkardım üzerimize düşen gölgelerden

hem fırtınadan

hem karanlıktan

hem de kardan korkardım

ben

karların üzerinden yürür gidermiş soğuk

ormandaki hayvanlar da

çok korkarlarmış geceleri

kimi kimseleri yokmuş

öksüzmüşler

soğuktan tiril tiril titrermiş ağaçlar da

korkudan donup kalırmış

dedem masal anlatırken

ben onları düşünürdüm hep

uzun uzun masallar anlatırdı dedem

türlü türlü masallar

kış geceleri

derdi ki hep

bu benim nehrim bak

bu benim göğüm

bak bu benim toprağım

mis gibi ter kokan…

benimle aynı kökten

bu dağ

bu taş

benimle aynı soydan

bu ayaz

bu soğuk

mevsimler benim anamın oğlu

ağlayan rüzgarda anam kızı

dedem anlatırdı çoğu zaman

kış gecelerini

memleketi saran gavur istilasını

bir gün biri saldırırmış

bir gün ötekisi

evleri yakar

önlerine kim çıksa öldürürlermiş

aman vermezlermiş hiç kimseye

kimseye acımazmış düşman

ölüm üzerine ölüm

kan üzerine kan akarmış

nehirler

geceleri sabaha kadar

bir felaketin pençesinde geçen

hüzünlü yılları anlatırdı

dedem

nice savaştan sağ çıkmış

nice zaferler kazanmış

bir uçtan uca doğarken güneş

kaç gün ışığı şahidiymiş

kaç tepenin karlı doruklarına uzanan

kaç kar tanesi

kaç yağmur damlası

sayısız

hesapsız kaç ölüm

redfer