Ektim ömrümün harap bahçesine
Ýsyan tohumlarýný…
Bilirim,
Bu toprak çatlamýþ, bu gökyüzü kör,
Bu rüzgâr alaycý.
Ama ben yine de —
Ýnadýna suluyorum o kuraklýðý.
Çünkü teslim olmak
Yalnýzca ölülerin hakkýdýr.

Dünya dediðin ne ki?
Paslý bir kafes,
Ýçine doðduðumuz o eski tutsaklýk.
Duvarlarý sessizlikle örülmüþ,
Kapýlarý dilsiz,
Anahtarlarý ise yalanýn elinde.

Ben burada —
Duygularýn zincirine vurulmuþ bir bedenle
Her sabah baþkaldýrýyorum kadere.
Ve yüreðim,
Parmaklýklarýn ardýndan
Baðýrýyor:
"Yeter!"
Avazým yettiðince, haykýrýyorum:
Ben bu oyunun bir parçasý deðilim!

Prangalarla doðmuþ olabilir bedenim,
Ama ruhum —
Ruhum ölümsüz bir ateþtir.
Yakýp geçer zincirleri,
Paramparça eder yazgýyý.

Bir tebessüm býrakýyorum þimdi yüzüme,
Ýnce bir alayla;
Yaþamak, diyorum,
Ýsyandýr aslýnda —
Usul usul ölmemeyi seçmektir.

Ve alýp baþýmý gitmek isteyiþlerim var hâlâ,
Diz çökmeden, boyun eðmeden,
Sýðýnmadan hiçbir gölgelik yalanýn altýna…
Oralara:

Oralara —
Ruhumun direniþe durduðu,
Kelimelerin silaha dönüþtüðü,
Sessizliðin bile baþ kaldýrdýðý,
Benim "ben" olarak var olduðum
O diyarlara.