Ve Ansızın Açılan Hakkın Kapısı...

her düş her sekant her kayboluş

verilen her hüküm

gıyabında renklerin o sırça köşk

ve amblemi yitimin

kanıksanası mezar taşı

iklimlerden kopan o söğüt ağacı

ve acının bakracı

sözcüklerin kuytusu yalnızlığın

hüzne şirk koştuğu

uykusu gölgemin

uyruğu şiirin

ulak bildiğim kalemin dürtüsü

ve kaybolan coşkumun

ütüsüz sırnaşık şiirlere meyyal

varlıkla yokluk arasında bir yerde asılı

ve o devasa sağanak Araf’tan sızan sızının

nüansı bir şiire daha tekabül etti edecek

yüreğimin atlas yorganı

ölümle cebelleşen nefesler

ve ölü nefsime bir darbe daha sunup

izafi bir rotada

raks eden sözcüklerin

hicreti ölümün

hicri boyutsuzluğumun kıblesinden

boşalan gözyaşı

ve imgeler

ve kanaviçesi ziyan ettiğim ömrün

arka bahçesi illet bir karanlık iken bahşedilen

hali hazırda gün ışığına yaptığım ç/ağrı

ve o kayıp minvalde

bir ileri bir geri seken imgeler

hoyrat alfabenin d/okunaklı harfleri dahi

yetmezken ve işte önümde uzanan

ve ansızın açılan Hakkın Kapısı

rüyalarımı gerçek kılan

nice tevafuk nice mucize

bir önsezi olsa bile hüzün

mısraların tevekkül yüklü doğasında

saklı ömür

geçkin şarkılardan dökülen nidalar

ve gövdemin kaskatı kesilip de ruhumun iştirak ettiği

s/onsuzluğun güftesini yazmaya dair iken şiirler…