Bil Ki Benim Gibi Sevemez

Bil Ki Benim Gibi Sevemez

Ben şairim aşkla şiirle yatar kalkar

Hecelerle sözle kelimelerle

Arkadaş olurum ve yazarım

Bilesin ki

Kim severse sevsin seni
Bil ki benim gibi sevemez
Ama benden eksik sever

Parmak uçlarımda kalan sıcaklığın
Bir hatıra gibi yanar içimde
Belli etmem sana susarım
Ama içimde anılar küllenmez

Ancak
Bir şairse seni alan yani ben
Kelimelerin güzelliğiyle soluk alırım
Ve mısralarda seninle aşk sahilinde kaybolurum

Kim severse sevsin ben gibi sevemez
Ama benim dokunduğum gibi değil
Ama benden eksik dokunur

Parmaklarımın ucunda kalan izin
Geceye sızan fısıltın
Sessizliğe gömülen anılar
Belli etmem sana yutkunurum
Ama içimde yankılanır özlemin

Ancak
Bir şairse seni alan ben
Kâğıdına düşen bir damla olurum
Ve kaleminle seninle aşk ilinde seni yazarım

Kim severse sevsin ben gibi sevemez
Bil ki benim gözlerimle bakamaz
Ama benden eksik bakar

Adını sabah rüzgârına yazdım
Gülüşünü güneşin ışığında sakladım
Belli etmem sana sessiz kalırım
Ama içimde baharlar senin için açar

Ancak
Bir şairse seni alan ben
Mısralarında yeniden doğarım
Ve kelimelerle yoluna ışık olurum

Kim severse sevsin ben gibi sevemez
Ama benim gibi çiçeklere gülüşünü fısıldayamaz

Gözlerini rüzgâra bıraktım
Adını bulutlara çizdim
Belli etmem sana sessizce yürürüm
Ama içimde yıldızlar konuşur senin için

Bir şairse seni alan ben
Dizelerime özgürlük dokur
Ve kaleminde sonsuza seninle ak(bak)(yaz)arım

Kim severse sevsin
Ama benim gibi aşk yangınlara atamaz
O aşk yangınları hoşlukla yakar

İçimde alev gibi yankılanır adın
Dudaklarımda küle dönüşen bir haykırış olur
Belli etmem sana suskunluğuma gömerim
Ama içimde volkanlar senin için aşkla patlar

Bir şairse seni alan ben
Mısralarda yanarım
Ve kelimelerinde küllerinden senin için yeniden doğarım

Mehmet Aluç