Kahır Mektupları 5

Üzülme,

Yine de kıyamam sana.

Mevsim bahar sevdiğim,

Bütün günahları kapatıyor polenler,

Üzerime tortu tortu dökülüyor,

Kurtçukların larvaları,

Bu yüzden hep hazan rengi mendiller…

İçimden göçüp gidenleri sormazsan,

Göçmen kuşlar birer ikişer döndüler,

İçimden göçenlerse, artık gelmeyecekler.

Kurumuş dalları taşıdı yuvasına leylekler,

Sevgiyle tokuşturdular gagalarını,

Vuslatı sabrede sabrede bekleyerek.

Arada bardaktan boşalırcasına,

Ağlıyor gözlerim.

Bir anda özlemine gergef dokuyorum,

Irsi bir hastalık gibi vuruyor sol yanım,

Dilaltına sürülen tebessümler yutuyorum,

Üzerine bir bardak soğuk su içerek…

Nede olsa deniz kıyısı buralar,

Yosun bulaşmış kaldırımlarda,

Ölü balıklar,

Mundar kokuyor mısralar bu anlarda.

Oysa denize kavuşmaktı bütün niyetim,

Ayaklarımı geçtim de

Yüreğimin  yorgunluğuna tuz basmak için…

Yeni yeni meyveye durdu erik ağaçları,

Bir gelinlik gibi giyindi toprak,

Az kaldı dünyaya geldiğin güne,

Asıl yüreğim o zaman kanayacak,

Heyecanla yutkunurken mısraları…

Sus dediğin için susuyorum sevgili,

İçimde doğmamış infiallerim varken,

Mülteci bir gülüşün içinde,

Mevlevi dervişler gibi kıvranıyorum.

Oysa içimde bir okyanus çilehanesi,

Gözyaşlarımla besleniyor,

Sen mutlu ol diye…

Rüzgarının önünde savrulup duruyorum,

İlk kurşunun düştüğü yerdeki barut izlerinden,

Ne kadar zor olsa da

Senden vazgeçmemenin derdindeyim.

Şimdi içimdeyim sevdiğim,

Derinlerimde,

Kayboldum…

Söyle,

Ne kadar kaybolur içinde insan…

Âdem Efiloğlu