Ağlıyordu O Çocuk

Ağlıyordu O Çocuk

Eğmişti kafasını dizlerinin üstüne

Kollarını göğsüne bağlıyordu o çocuk

Daldı bir düşünceye sır vermeden dostuna

Yüreğini ateşte dağlıyordu o çocuk.

Öyle bir kader ki bu sıkar boğazın boğar

Güneşli günde bile başına dolu yağar

Bir umuttur belki de sabah yeniden doğar

Koskoca deryaları boyluyordu o çocuk.

Annesinden uzakta başında türlü dertti

Diz çökmüştü hayata daha yaşı on dörttü

Nerden bilsin feleğin yumruğu daha sertti

Yıkıp yıkıp bend'ini çağlıyordu o çocuk.

Yatsa sıcak bir dize ağlasa doya doya

Her şeyi unutur da belki dalar uykuya

Hangi yürek dayanır böyle hazin duyguya

Bakışıyla binbir dert söylüyordu o çocuk.

Kara haber gelince dünyası yıkılmıştı

O küçücük kalbine hançerler sokulmuştu

Babasını beklerken boynu hep bükülmüştü

Bulgur bulgur gözünden ağlıyordu o çocuk.

İsmet Bozkurt (Dilsiz Kalem)