Senle Olur

Senle Olur

Ya Nur !

Sensin zulmeti yaran ilk nefes

Zerreye sır küreye anlam, arşa elbisesin.

Gönlümde yanan kandil Senden

Küllerimden doğan kıvılcım Sen

Ya Hayy !

Her aşk Senden doğar

Ölmeden önce ölenlerin nefesisin

Sevda solgunken filiz olur adınla

Kalbim Senle dirilir, Senle yaşar.

Ya Bâki !

Fani olan her sevdadan öte

Gönlümde kalan sadece Sensin

Kandilim sönerse ebediyetim susar

Nurunla parlayan her harf Sen’in hatırandır

Ya Latif !

Kalbime dokunan nazenin rüzgâr

Bir dua gibi fısıldarsın içimde

Aşkını içen susmaz

Susanın diline Sen sır olursun

Ya Şekûr !

Sevgine şükürle yaklaşırım

Sana yaklaşmak nimettir

Her yakarışımda nurunu hissederim

Ben unutsam da Sen hatırlarsın beni

Ya Vedûd !

Yakan da Sen, sarıp sarmalayan da

Sevginle yanar kandilim

Ne melâl kalır geceme

Ne hicran sabahıma..

Ya Vâhid ! Ya Ahad !

Beni ben olmaktan kurtaran,

Seni sevmekle benliğimi unutturan,

Tevhidim, tefekkürüm tecellim Sensin.

Sensiz kalan kalp kandilsiz geceye benzer

Ya Rab !

Beni bir harf gibi yaz

Kelimen Sen ol, cümlem vuslat

Ben Senden öteye bilmem yol

Senden gayri bilmem dost

Sensiz ne söz var, ne ses

Aşkınla yananlar bilir bu nefesi

Her nur Sende, her yön Sende

Kandil Senle yanar, ömür Senle tamam olur

Mehmet Aluç