Sen Sustukça

Sen Sustukça

Geceler seni fısıldadı yıldızlara 

Ama sen duymadın… Sessizdin hep 

Bir tek yüreğin anlardı sözlerimin çağlayanını 

Yanımda sustun, ben içime haykırdım seni 

Aşka suskun cümlelerle dokundum 

Kelimelerden kaleler ördüm, senin için yıkıldım

Sen duymadın beni, 

Bir gülüşünle başlatıp bir bakışınla bitirdiğin hikâyede 

Ben her gün, 

Adını iç çekişlerle yeniden yazdım gökyüzüne 

Bir damla gözyaşı bile bir ömür konuşur da 

Sen susarsın... 

Ben sana bin defa "seviyorum" derim gözlerimle 

Sen bakmazsın.

Gecenin en karanlık saatinde seni fısıldadım rüzgâra 

Belki bir yaprak işitir de dokunur sana 

Ben sustukça kelimeler ağladı içimde 

Sensizliğin sesini bastırdı kalbim 

Bir adı sen olan sessizlikte yolumu kaybettim 

Ve her kayboluşta biraz daha sen oldum.

Ben sana hiç "gitme" diyemedim 

Çünkü bilirdim, gidişin sustururdu tüm cümlelerimi 

Bir selam bile çok görülürken bana 

Sessizliğinde boğulmak oldu en derin yakınlığımız 

Ellerim ellerine varamadı ama 

Her dua sana uzandı gecelerde 

Senin için adını verdim rüzgâra 

Ve her esişinde sen diye titredi pencerem.

Mehmet Aluç