İnsanlığın Salası

Kulaklarımla duydum

Ve yüreğimle işittim toprağın kalp atışlarını.

Acı çığlıklarını ormanların,

Can yakan çıtırtılar içinde

Köknarın damarında kan gibi akar reçine

Ve her iğne yaprak,

Bir sır gibi susar

Ciğerlerimizde yanan yangınlara.

İnsanız ya,

Yanılsamamız bizim sanki tüm dünya,

Hükmümüzde ya bizim doğa,

İlkin gölgesinde yatarız ağacın,

Ardından vururuz baltayı köküne.

Ne garip bir yaşamaktır bu:

Sevmek,

Sonra yok etmek.

Ben bazen;

Bir ardıcın gözünden bakarım dünyaya,

Közler uçuşurken gökyüzünde

Hepsi birer kara kelebek

Ve anladım ki:

Ateş,

Yalnız kibritin ucunda değilmiş,

İnsan kalbinde de çıkarmış yangın.

Duman

Ve is kapkara,

Gökyüzünü ipek bir kefene sarar,

Binlerce canın selası okunur külün altında.

Mavi gökyüzü kıpkırmızı kor olunca

Bir sincabın, bir böceğin, bir karıncanın

Adı bile okunmaz,

Ana haber bültenlerinde.

Orman yanar

Ve insan

Ormanın hala yalnızca ağaç olduğunu sanır.

Oysa orman:

Yaşamın kaynağıdır,

Bir çocukluk anısıdır;

Kozalak kokan, reçineye bulaşan ellerimizde.

Oysa orman;

Başlı başına hayattır

Bir dilin susmadan fısıldadığı şarkıdır,

Bir nefesin tazelendiği,

Bin bir kalbin hızını yavaşlatan sırdır.

Şimdi küllerle konuşuyorum ürkekçe;

“Beni affet” diyorum,

“Senin alevlerinde yanıyor,

                                insanlığın vicdanı.”

Ve söz veriyorum;

Bir yaprak yeşerdiğinde

Bir fidan dikildiğinde,

Bir tomurcuk el verdiğinde,

Ben de yeniden doğacağım,

Taze bir filizle..