Yağmurun Gölgesinde Yalnızlık

Sarı yapraklar düşerken ıslak kaldırımlara,

Bir hüzün çöker sessizce yorgun akşamlara.

Gökyüzü ağlar sanki içimdeki yaralara,

Her damla bir buruk anı dokunuyor hatırıma.

Camda ince bir yağmur, içimde derin bir sızı,

Gözlerimde kayboluyor çocukluğumun izi.

Bir rüzgâr eser uzaklardan, ürpertir tenimi,

Sonbahar mı üşütür, yoksa kimsesizliğim mi?

Sokaklar sessizliğe, geceler yasa durmuş,

Her köşe başı bir anıyı bağrına alıp susmuş.

Bir bankta ıslak yaprak, bir gölgede ben varım,

Kalabalıklar içinde kendime bile yabancıyım.

Yağmurun her damlası bir ömrü anlatıyor,

Geçmişin eski defterlerini içimde kanatıyor.

Bir zaman gülüşlerde çınlayan uca bir gönül dağı,

Şimdi hazanın elinde kurumuş ıssız bir sevda bağı.

Ne gelen var kapımdan, ne soran hâlimi,

Rüzgâra emanet ettim içimdeki kelâmı.

Bir çift gözün sıcaklığı düşüverir aklıma,

Bir hasret oturur kalbimin tam ortasına.

Dökülen her yaprakta bir vedanın izi var,

Her yağmurun ardında dinmeyen bir sızı var.

Takvimden kopan günler savrulur birer birer,

İnsan en çok kendine uzak düşünce keder.

Ey sonbahar! Söyle bana, nedir bu hâlin sırrı?

Niçin sarıya boyadın gönlümdeki baharı?

Her mevsim geçip gider, her yara kabuk bağlar,

Ama bazı yalnızlıklar ömür boyu kan ağlar.

Varsın yağsın yağmurlar, varsın essin soğuk yel,

Belki bir gün hafifler yüreğimdeki bu yük, bu el.

Belki bir sabah güneş doğar sislerin arasından,

Bir umut filizlenir kurumuş ağacın dallarından

Şimdilik suskunluğumla yürüyorum gece gece,

Bir avuç eski hatıra, bir ömür var hece hece.

Yağmur diner, yaprak düşer, gün gelir kış da geçer,

Lakin insanın yabanlığı bu zemheriden beter.

Ve ben bu hazan günü, ıslak bir şehrin içinde,

Bir ömrü arıyorum yağmurun her sesinde.

Belki de yalnızlık, kimsenin bilmediği yer;

İnsanın kendi kalbinde üşüdüğü bir seher.