Ne Diye

Benim ömrüm dediğim;

Doluya tutulmuş daldaki ham meyve,

Olmamış,

Olamamış, 

Vakit de tanınmamış.

Ansızın çıkan fırtınada,

Savrulmuş buğday başakları,

Dört bir yana dağılmış

Ve bahar diye kar altında kalmış çiçekler,

Çölün en kavurucusunda su diye açılmış eller,

Okyanusun tuzunda savrulup gitmiş hayaller.

Yazık edilmiş ve her yanı zarar ziyan,

Yan ha babam yan,

Kan ha babam kan,

İnsancıklara,

Kaçırılan fırsatlara,

Dost yüzlü yılan ısırıklarına,

Akrep, engerek ve çıyanlara,

Kan revan içinde hançer yaralarına,

Bakamıyorum umut ile yarınlara,

Uykuya hasret gözlerim,

Yorgun sabahlara

Ve kanter içinde gece yarılarına.

Bir ben miyim bu dünyadaki haymatlos âdem?

Böylesine perişan olacaktı hayatım madem,

Ne diye geldim bu dünyaya,

Ne diye yaşadım,

Ne diye gece gündüz yüreğimde umut taşıdım?