Göðün en tembel kuþuydum ve evrenin verdiði muhtýra ile kanat çýrpýyordum yerden göðe en sevdiðimse yerin göðün birbirine girdiði yaðmur öncesindeki dualarýmda saklýydý.

Kanatlarým parantez açýyordu bulutlara ve tekeri olmayan arabalar hýzlýca gidip geliyordu gözümün de en önünde.

Nazara gelen bir kývýlcýmdým hem en çok yangýnlar iken sebep olduðum en çok susuz çöllerde açan o çöl çiçeði elbet evrenin rahminde saklý doðmayý bekleyen gün ve gece.

Tasam vardý ya da yok sanýrým varlýðýma düþkündüm en sevdiðimse hiçlik mertebesine ulaþýp kuruyan dudaklarýma sürdüðüm surelerdi ve yalnýzlýðýn yaftalarýnda saklýydý içime saldýðým o belli belirsiz hýçkýrýðým.

Soytarý zebaný.

Sefil gölgeler.

Ait olduðum yerkürenin en pejmürde canlýsýydým iþte kimse üstümden dolaplar çeviren kimse kanatlarýmý kýrýp yüreðimi lime lime eden.

Sessizliðime kefildi gökyüzü bu yüzden ses etmezdi göklerin tanrýsý elbet hiçliðime vakýf kukumav kuþlarýndan çektiðimi de saymazsak zaten artýk saymayý býrakmýþtým þafaðý ne de olsa taburumda yýllanmaya ant içmiþtim ve þahit tuttuðum her hece ile hem kavgalý hem de sevdalý olduðum…

Gecenin nemi artmýþtý ve tünediðim bulut fazlasýyla kaygan ve yumuþaktý ve her an düþebilme ihtimali ile kasýyordum bedenimi en çok da korkudan zýpladýðýmda hele ki gök gürledi mi…

Birileri vardý gidip gelen.

Kimse aidiyet duygusunu sorgulamýyordu fakat konu ben oldum mu hazan rüzgarý bile muhalifti ufacýk varlýðýma ama ben rüzgardan güçlüydüm gerçi etim budum neydi de…

Aldanmasýndý hani kimse ufacýk cüsseme en sevdiðimse üzerime geçirdiðim o insan cübbesi ne zamanki boþlukta uçuþmaktan sýkýlayým inerdim yeryüzüne elbet insan görüntümle karýþýrdým da insanlarýn arasýna ve gözlemlediðim oydu ki; herkes bihaberdi hem kendinden hem benden.

Zordu insan olmak: bunu iyice anlamýþtým yine de insan olmayý yeðlerdim ne zamanki birbirine sevgi ile bakan az sayýda insan göreyim gel gör ki yüzümü sakladýðým için aslýnda bir yüzüm de olmadýðý için kimsenin bana güler yüzle bakmasýný asla talep etmemiþtim en azýndan içimdeki þakayýktý muradýmý dillendiren ve bir açýp bir kapanan.

Gönül gözüme de itimat ettiðim için üstelemiyordum insan olayým diye zaten insan olup da yeryüzünde yaþamak harcým deðildi sonuçta kanatlarým vardý ne zamanki sýkýlýp da uçmaya baþlayayým ama o günü insanlarýn arasýnda geçirmeyi yeðledim elbet tutarsýz olduðum da saklýydý Allah katýnda ama…

Sonuçta Yaratan bana bir þans vermiþti kimi zaman insan olmanýn temennisi ile teselli bulduðum yeryüzü gerçi insanlarýn dillerini çözememiþtim ama…

Ýþte bunca soru iþareti ve bilinmezle içli dýþlý þikayet etmeye de hakkým olmadýðýný biliyordum ufacýk cüssemle ezilmem de an meselesi idi hani: ya, biri bassa üzerime ve sonsuza kadar o asfaltta yapýþýp kalsam.

Cüret dahi etmiyordum çoðu þeye hem ben ne acýkýrdý ne de acýndýrýrdým sadece acýrdým ve açardým aðzýmý ve içime çekerdim temiz havayý bazense vermez içimde tutar havasýzlýða meydan okurdum.

Günlerim böyle geçiyordu en azýndan yapamadýðým hiçbir þey için dertlenmiyor ve çoðu þey saðaltýyordum hayal dünyamla…

Evrenin merkezi idi en merak ettiðim ve merkez bildiðim illa ki insanlarýn iç yüzü bu yüzden dýþarýdan görünen hiçbir þey bana inandýrýcý gelmiyordu üstelik benim çelimsiz bir kuþ olduðumu fark etseler anýnda beni kafese kapatýrlardý ve ben de sonsuza kadar esir olarak yaþardým o kafesin içinde.

Ýçimde sýrýtan bir resim vardý adeta gel gör ki o resmin ne olduðunu hala çýkaramamýþtým yoksa resmin ta kendisi ben miydim?

Ýyi de bu kadar devasa bir kainatta ben nasýl resmederdim hayatý hem öðrenmek istediðim duygular vardý.

Mesela sevginin ne olduðunu tam anlamýyla anlayamamýþtým: evet, Yaratýcýmý seviyordum ve bana bahþettiði her þey için de inanýlmaz müteþekkirdim ama yine de bilmek istiyordum insanlarýn tam olarak ne hissettiðini duyumsamak ve insanlarýn hangi sebeple yaratýldýðýný çözmek…

Yeryüzüne indiðim o gün hatta son gün elbet son olacaðýný asla düþünmemiþtim bu yüzden alabildiðine coþkulu ve korkusuzca salýnýyordum insanlar arasýnda derken küçük bir çocuðun aðlamasýna tanýk oldum. Ses yakýnlardan geliyordu ama ben çözememiþtim tam olarak ne olduðunu derken bir kadýn sesi duydum:

‘’Bak, boþ yere aðlýyorsun hem ben arabaný itiyorken bir de isteklerini nasýl yerine getireyim?’’

Ne arabasýydý bu? Motorlu bir araba mý yoksa çekçek arabasý mý? Çözememiþtim ve sesler git gide yakýnlaþýyordu ve kulak kabarttým merakla.

‘’Sana þimdi en sevdiðin þekerlerden alacaðým evladým ve eve döndüðümüzde de sana bir sürprizim var malum bu gün doðum günün.’’

Nihayetinde kadýnla çocuðu seçti gözlerim ama bu iþte bir terslik vardý çünkü çocuðun arabasý farklýydý. Yoksa…

‘’Hem doktor amca ne dedi? Egzersizlerine ve fizik terapiye düzenle sadýk kalýrsan sen de yaþýtlarýn gibi koþup oynayacaksýn.’’

Ne yani, bu çocuk yürüyemiyor muydu? Oysaki ben hem uçuyordum hem de korkusuzca yürüyordum bu kalabalýðýn içinde.

Kafam allak bullaktý demek böyle özel insanlar da vardý yeryüzünde hem de ayaklarýný yerden kesmiþ. Tek farkla benden: kanatlarý yoktu bu çocuðun aslýnda kimsenin kanadý yoktu.

Yoksa bir þeyleri idrak etmem için mi yeryüzüne yollamýþtý beni Tanrý?

Ama fark etsem bile ne olacaktý ki?

Bu çocuða kanatlarýmý veremezdim yoksa asla uçamazdým.

Ya, ayaklarýmý versem?

Bu çocuðu asla taþýmazdý evet, çocuk bedeni aðýr deðildi ama benim de ayaklarým çok çelimsizdi.

Derin bir sessizliðe bürünmüþtü çocuk ve yüzü gözü yaþ içinde kalmýþtý ve ben bu çocuða bir anda ýsýnmýþtým sonra gözlerim dizlerindeki battaniye iliþti.

Ben bu cübbenin altýnda bile terlerken o battaniye yeteri kadar sýkýntý vermiyor muydu çocuða?

Ayný anda yüzlerce soru üþüþmüþtü beynime ve ben hala ne yapabileceðimi düþünüyordum ufacýk çelimsiz bedenimle üstelik hava az sonra kararacaðý için bir an evvel dönmeliydim bulutuma ve gök kubbeme yoksa iç sesim mi söylüyordu bunlar? Yoksa uyarý mahiyetinde bir ses miydi içimi çýnlatan?

Çocuðun da doðum günüydü madem: ah, keþke ona verecek bir hediyem olsaydý ama bunu ben nasýl akýl edebilirdim ki? Sadece bir günlüðüne inmiþtim yeryüzüne hem yanýmda getireceðim bir þey de yok ne de olsa benim ne bir evim vardý ne bir ailem ne de sahip olduðum oyuncaklarým ve eþyam…

Aklýma sayýsýz ihtimal gelmeye baþlamýþtým ve ben sadece bu çocuðun gözyaþlarýnýn dinmesini istiyordum ve bir yandan ufak adýmlarla yürüyordum onlarýn azýcýk ötesinde.

Çocuk bu sefer baðýrmaya baþladý:

‘’Anne, keþke kanatlarým olsaydý bacaklarým yerine hem o zaman istediðim yere kolaylýkla giderdim hem hem…

‘’Hem ne, tatlým?’’

‘’Babamýn sað çýkamadýðý o kazadan sonra gider bulurdum da Tanrýyý ve sorardým: neden, diye.’’

‘’Bunu bilemeyiz tatlým üstelik sen o kazadan sað kurtuldun ya: daha ne isterim?’’

‘’Ama ben yürüyemiyorum anne o zaman ne anlamý kaldý hayatýn?’’

‘’Günaha giriyorsun tatlým. Var elbet Allah’ýn bir bildiði üstelik doktorlar en kýsa zamanda yürüyeceðini söylüyor.’’

‘’Bunu yýllardýr söylüyorlar ama ben hala yataðýma ya da bu arabaya hapsim ne yani, kandýrmadýklarýný söyleyebilir misin anne?’’

Kadýn oldukça sakin görünse de gözlerinden süzülen yaþlarý gördüðümde anlamýþtým hiçbir þeyin yolunda olmadýðýný. Çocuk hem babasýný kaybetmiþti hem de ayaklarýný.

‘’Bak, hava kararmaya baþladý. Hadi evimize gidelim. Yarýn yine dolaþtýrmaya çýkarým seni.’’

Her þey ortadaydý iþte ve kadýn resmen çocuðuna yalan söylüyordu ve ben de bir ömür þikayet etmiþtim her þeyden ve þimdi bu tabloyu görür görmez vicdaným sýzlamaya baþlamýþtý. Hava da gerçekten kararmak üzereydi ve beni uzun çok uzun bir yol bekliyordu.

Ama ivedilikle bu çocuðu mutlu etme isteði ile dolmuþtu içim iyi de nasýl?

Üstelik Yaratan bana yeteri kadar iltimas tanýmýþken ben artýk nasýl bir þeyler dahi isterdim Tanrýmdan?

Öyle derin bir üzüntüye hapsolmuþtum ki sonsuza kadar yeryüzünde kalmayý diledim içimden varsýn asla uçmayayým varsýn o bulut artýk evim olmasýn varsýn…

‘’Gördün mü?’’

‘’Neyi anne?’’

‘’Þimdi daha þimdi bir yýldýz kaydý. Haydi, bir dilek tut içinden.’’

‘’Tuttum anne. Sahi, Allah kabul eder mi?’’

‘’Tüm yüreðinle dilemiþken neden kabul etmesin ki?’’

‘’Ne dilek tuttuðumu söyleyeyim mi anne?’’

‘’Þimdi deðil eve gittiðimizde.’’

‘’Anne sen de görüyor musun? Bak, bak, sanki vücudum hafifledi sanki sanki kanatlarým varmýþçasýna uçmak istiyorum hatta uçuyorum uçabiliyorum anne.’’

Demek ki dileklerimizi duymuþtu Tanrý ve sonunda tek isteðim gerçekleþmiþti en azýndan bir çocuðun gülümsemesine sebep olmuþtum gerçi artýk uçup özgürce gezemeyecektim evreni ama…

Çocuðun annesi ise þaþkýnlýkla ve mutlulukla katýla katýla aðlamaya baþlamýþtý ve çocuðun sevinç çýðlýklarýný duyan herkes dönüp bakýyor ve alkýþ tutuyordu.

Ve cüppem.

Yerlerdeydi ve bir sürü insan, üstünden ezip de geçiyordu artýk ihtiyaç duymadýðým cübbemi ve çocuk:

Onun da artýk o tekerlekli sandalyeye ihtiyacý yoktu ve hayatýmda ilk defa gözlerimden süzülen yaþlara tanýk oldum.

O kadar merhametli idi ki Yaratan üstelik ayný anda yarattýðý iki canlýnýn içinden geçenleri okumuþ ve gerçekleþtirmiþti.

Karným gurulduyordu sanýrým acýkmýþtým üstelik hayatýmda ilk kez ve artýk sahibi olduðum bedenimle çýktýðým yolculukta kim bilir beni ne gibi sürprizler bekliyordu?