Ve Belki Ben de Kendimi İlk Kez Duyuyordum

Ve Belki Ben De Kendimi İlk Kez Duyuyordum

   Düşüncelerim karanlık gece gibiydi. Her biri, yıldızsız bir gökyüzünde kaybolmuş gibi, cevapsız ve sessizdi. İçimdeki ağırlık, bir dağın gölgesi gibi üzerime çökmüştü. Nefes almak için dışarıya çıktım; belki rüzgâr, içimdeki düğümleri çözer diye. Hava soğuktu. Ama bu soğuk, tenime değil, ruhuma dokunuyordu. Sokak lambaları, yorgun birer bekçi gibi titriyordu. Sessizlik, adımlarımı izliyordu. Sanki gece, beni tanıyordu. Sanki ben, gecenin bir parçasıydım. Bir ağacın altına vardım. Dalları, göğe uzanan eller gibi dua ediyordu. Ben de içimden bir kelam fısıldadım:

  “Ey gece, sen ki düşüncelerimin aynasısın. Sessizliğinle konuş, karanlığınla anlat. Çünkü ben, artık kelimelerle değil, Suskunlukla dua ediyorum.”

   O anda rüzgâr hafifçe esti. Sanki gece cevap verdi. Yapraklar hışırdadı, ama bu bir ses değil, bir işaretti. Belki de karanlık, sadece ışığın sabrını sınayan bir öğretmendi. Ve ben, o gece öğrendim ki: Sessizlik, bazen en gürültülü kelamdır. Soğuk, bazen en sıcak dokunuştur. Ve karanlık, aydınlığa doğru çıkan bir yoldur. Ağacın altında duruyordum hâlâ. Zaman, rüzgâr gibi geçiyordu ama ben yerimdeydim. İçimdeki düşünceler, karanlık bir gölde yüzen taşlar gibiydi—her biri batıyor, ama yankısı hâlâ yüzeydeydi.

   Bir kelam daha düştü dudaklarımdan, bu kez daha kırık, daha çıplak: “Ey gece,
Ben sana benziyorum. Işıktan kaçan, sessizlikte saklanan bir varlığım. Kalbim, yıldızsız bir gökyüzü gibi; ne yol gösterir, ne umut verir.” Bir kedi geçti yanımdan, sessizce. Gözleri parlıyordu, sanki gecenin içinden bir sır taşıyordu. Ardından bir sokak lambası söndü. Karanlık biraz daha yaklaştı. Ama ben korkmadım. Çünkü artık biliyordum: karanlık, sadece görünmeyeni saklamaz; bazen görünmek istemeyeni de korur. İçimde bir ses yükseldi, belki vicdan, belki Rabbimin bir yankısı: “Karanlıktan korkma, Çünkü aydınlıkta da, karanlılıkta da Ben varım. Sessizlikten kaçma, Çünkü orada da kelam saklıdır.” O anda başımı göğe kaldırdım. Gökyüzü hâlâ karanlıktı, ama ben artık yalnız değildim. Çünkü Rabbim gece bile olsa  beni dinliyordu. Ve belki, ben de kendimi ilk kez duyuyordum, vesselam.

Mehmet Aluç