Açılmaz Kapıları Zorlamak

Açılmaz Kapıları Zorlamak

   Kapı dediğin, bazen bir tahta parçası değildir. Bazen bir cümledir, söylenememiş. Bazen bir bakıştır, kaçırılmış. Bazen bir geçmiş, unutulmamış. İnsan, hayatı boyunca kapılarla yaşar. Açılanlar, kapananlar, hiç var olmamış gibi duranlar… Ama en çok, açılmayanlar yankı bırakır. Çünkü açılmaz kapı, sadece güçsüzlük değil bir çağrıdır. “Gel,” der. “Denemeye cesaretin var mı?” Açılmaz kapılar, insanın içindedir. Bir duygunun önünde, bir kararın eşiğinde, bir hatıranın gölgesinde dururlar. Zorlamak, sadece kapıyı itmek değildir. Kendini itmek, korkuyu dürtmek, sessizliği konuşturmak demektir. Ve bazen, kapı açılmaz. Ama o zorlayış, insanı açar. Bu deneme, açılmaz kapıların önünde duranları anlatır. Kapının ardını değil, kapının kendisini. Çünkü bazen kapının açılması değil, zorlanmasıdır dönüşüm. Ve biz, o zorlayışta kendimize yaklaşırız. Her itişte biraz daha çıplak, biraz daha gerçek, biraz daha cesur oluruz.

   Bazı kapılar kilitli değildir, ama yine de açılmaz. Çünkü açılmamak, bazen bir tercihtir; bazen bir korku, bazen bir alışkanlık. İnsan, o kapının önünde durur. Elini uzatır, geri çeker. Çünkü kapıyı zorlamak, sadece cesaret değil, kendini tanımaktır. Bir dostlukta, yıllardır konuşulmayan bir kırgınlık vardır. Her buluşmada gülümsemeler, kahkahalar, ama o cümle hep eksiktir: “Beni neden yalnız bıraktın?” Bu, açılmaz bir kapıdır. Zorlamak, ilişkinin ritmini bozar belki. Ama bazen, bozulmadan iyileşme olmaz. Bir iş yerinde, bir çalışan her gün sessizce çalışır. Fikirleri vardır, ama söylemez. Çünkü patronun kapısı açıktır, ama ulaşılmazdır. Zorlamak, risk almak demektir. “Benim de bir fikrim var” demek, görünmez bir kapıyı itmek demektir. Ve bazen, o kapı açılmaz. Ama o itiş, insanın kendi sesini duymasıdır.

   Bir kadının kalbinde, yıllardır sakladığı bir sevgi vardır. Söylememiştir. Çünkü karşısındaki adam, hep “arkadaş” kalmıştır. Ama bir gün, bir cümle kurar: “Sana söylemem gereken bir şey var.” İşte o an, aşkın kapısı zorlanır. Açılır mı bilinmez. Ama artık sessizlik yoktur. Ve bazen, kapı değil bu içimizdeki duvar yıkılır. Açılmaz kapıları zorlamak, sonuç almak için değil; kendine varmak için yapılır. Çünkü kapı açılmasa bile, insan değişir. Artık bekleyen değil, deneyen olur. Artık susan değil, söyleyen. Artık dışarıda değil, kapının tam önünde. Ve belki de en çok, o kapı açılmadığında öğreniriz: her kapı geçilmek için değildir. Bazıları, sadece yaklaşmak içindir. Bazıları, sadece içimize bakmak için. Ve bazıları, hiç açılmasa bile, bizi başka bir kapıya götürür, vesselam.

Mehmet Aluç