İki Aşk

İnsan Aşkı                                                                                                                               
Bir rüzgâr gibi esti gözlerinden,
Ne yönü belliydi ne süresi.
Kalbim, 
bir çöl gibi susuz kaldı,
Adını her çağırışımda yankı değil,
Sessizlik döndü bana.
Bir gül gibi açtı sonra soldu,
Kokusu kaldı avuçlarımda.
Aşk, bir serapmış meğer,
Yaklaştıkça uzaklaşan,
Tutmak istedikçe kaybolan.
İlahi Aşk 
Senin adın, 
kalbimin en sessiz yerinde 
yankılandı.

Ne rüzgârla geldin ne sesle,
Ama varlığın, 
içimde bir bahar gibi yeşerdi.
Seninle susmak, 
kelimelerden daha gür bir dua,
Seninle yanmak, 
ateşten değil nurdan bir arınma. 
Seninle yürümek, 
zamanın ötesinde bir akış.

Ben sende yok oldum,
Ve yokluğumda seni buldum.
Aşkın iki yüzü varmış:
Biri geçici bir gölge, 
Diğeri sonsuz bir ışık.
SEVGİ ŞAİRİ*