Yalandan Da Sevmedik Hani Kimseleri...

Düş birikintilerinde saklıdır yaslı nidalar ve serpilen güncesinde yaralı şehrin, şiirlerin de müdavimidir sefil serçeler.

Seyrine doyum olmaz madem düşlerin

Neyin nesidir bu vazgeçişler?

Neyin nesidir gecenin sandalı kesif bir hece

Şairin de iniltisi için için çemkiren

Bir hayta narada mı saklıdır aşkın pamuktan lehçesi?

Mağdurdur mevsim;

Mahzun şairin yaralı dizeleri

Kukumav kuşlarına da pek bir rağbet

Aksayan ayaklarında şehrin

Nasıl da keyif ehli bir surettir, Rabbim

Şiirin geçkin ve kaçkın vecizesi.

Yol yorgunu da değil hani sevda

Yoldan çıkan düşlerin son vedası mı yoksa?

Aşkın atıl bahçesinde

Moraran resimler gibi

Mürekkebin dağınık teninde saklıdır izi şairin

Alıp vermeye doyamadığı nefesi

Nefsinde bir sükun

Esefinde ruhun

Elbet unutulmuşluğun alfabesi.

Göğün çadırlarında ayan beyan

Kuş yumurtalarında mı saklı yoksa isyan?

Bir kamber ki

Düğünün habercisi

Bir sekant ki

Asrın ta kendisi o kısacık zaman dilimine

Sığmışken kocaman yaşam.

Kodaman gövdesinde lanetin

Zaruri bir tebessüm ve esinti

Elbet lal hecesinde yorgunluğun

Dipsiz bir kuyudur renklerin tarihçesi.

Bozguna uğrayan maviden çaldığımız umut

Yeşeren tohumun çağırdığı utku gibi

Ufka bandığımız mazi

Ve baş aşağı ettiğimiz şairin cübbesinde saklı

Marazi bir gölge

Aşka dahi leke sürerken kendini bilmez zümre

Şimdi gidip de saklanacak zaman mı, şair?

Sözcüklerin yakamozu çağrıştıran

O haletiruhiyesi

Kaç mevsim eskitti kim bilir

Aşka attığı her çentik

Aslında dikişi tutmayan bir yaradan

Doğacak azap ve acı

Yalandan da sevmedik hani kimseleri,

Dercesine ruhun aşikar özlemi

Kendiyle cebelleşen her resimde

Ait olmadığı bir kare işte dünyanın alfabesi

Şairin saklı tuttuğu ümidinde baş veren

Bir sözcükten de mi kesecek yoksa nimet

Bildiği bir lebiderya hazine

Göğsünde çıtkırıldım bir hazan

Mayhoş tadında yalnızlığın

Af bulan bir sözleşme sözüm ona

Gaipten gelen ilhamla özlem gideren

Bir rabıta ki;

Eşkali kayıp mısralarda

Şeklen huzur bulan

Andıkça dostluğunu ruhunu

Talan olmuş varlıktan hala medet uman

Ve fışkıran bir tecelli

Doğasında kâinatın zaruri bir tebessüm

Yüreğin ırmaklarında kayığı su alan şiirin meali

Beylik bir söylem de değil hani

Efsunlanmış gök kubbede asılı bir rubai

Şimdi zamanıdır belki de yuvaya dönmenin.