Dağlar Haykırır Nağmeyi-1-

Dağlar Haykırır Nağmeyi-1-

Göğün iplerinde evren dokunur,

Zamanın camlarında hayaller süzülür,

Yaratıcının nağmesinden ezgiler akar,

Ben yorgun bir gövde, sen narin bir ışık,

Sen sel gibi coşkun, ben kupkuru kumlar.

Mazlumun haykırışı Sema’yı eritir,

Gerçeğin meşalesi tepeleri ezer,

Geçici alevinden dumanlar uçar gider,

Sen kutsal bir fısıltı, ben boğuk haykırış,

Sen ebedî aydınlık, ben sisli seraplar.

Arşın kubbesinde en ulu isim çınlar,

Her solukta ilhamın salâları yankılanır,

Faniler erir gider inancın ırmağında,

Sen güzellik kaynağı, ben tozlu bir damla,

Sen sonsuz kürsüde, bende kuru yapraklar.

Gönüllerin dilinde dualar gizlenir,

Gecenin kucağında sırlar filizlenir,

Rüzgâr yayar sesini vadilere derin,

Ben paslı bir telim, sen özgür meltemsin,

Sen tohum yağmuru, beni gölge saklar.

Evrenin nabzında kadim ritim atar,

Zamanın defterinde efsaneler saklı,

Halik’in ihsanında harikalar doğar,

Sen damar yeşili, ben soluk köklerim,

Sen taşkın bir selin, ben susuz yataklar.

Ahiret kapısı aralanır ölümle,

Hakkın kılıcı iner gölgelere sertçe,

Dünya zerresi savrulur gün gelince,

Sen ilahi davet, ben boğuk inilti,

Sen mutlak parıltı, ben sisli hayaller.

Sema vatın sütunu eğilir azamette,

Her anı kaplar vahyin coşkulu akışı,

Geçiciler kaybolur imanın korunda,

Sen cemal bahçesi, ben kurak yapraklar,

Sen ezel tahtında, ben feda kuzular.

Dağlar haykırır nağmeyi, ırmaklar taşar,

Gökyüzü parçalanır derin acıyla,

Yer titrer dipten, bulutlar ağlar sessiz,

Ben zincir halkası, sen özgür esinti,

Sen damla bereket, ben yarık zeminim.

Hakikatin ateşi parlar gecenin ortasında,

Zamanın prangaları kırılır birdenbire,

Eskinin tozları uçuşur ufka doğru,

Sen kutsi soluma, ben kısık feryadım,

Sen sonsuz gerçek, ben uykuda rüyalar.

Mehmet Aluç

Devamı var,az sonra