Çatlak

Çatlak

İçimdeki çatlağa sığınmış bir çocuk var,

Henüz büyümemiş, elleri hep çamurlu.

Sokak lambalarının altında saydığı adımlar,

Şimdi bir yetişkinin yorgun gölgesinde saklı.

Bazen bir kahve buğusunda hatırlarım seni,

Bazen de hiç gelmeyen bir otobüs beklerken.

İnsan, en çok kendine geç kalırmış meğer,

Başkalarına koştururken yollar tükenirken.

Kalbim, eski bir kütüphane gibi;

Tozlu raflarında okunmamış binlerce hikâye.

Kimi zaman kırılan bir vazonun hüznü,

Kimi zaman saksıda unutulan çiçeğin inadı.

Biliyorum, dünya bazen çok ağır,

Gökyüzü bazen sadece bir beton yığını.

Ama bak, avucundaki şu ince sızı var ya

İşte o seni sen yapan, o seni insan kılan.

Biraz yavaşla,

Dinle şu içindeki hışırtıyı.

Kırıldığın yerlerden sızan ışık,

Aydınlatacak yarım bıraktığın her yarını.

Mehmet Aluç