Nazıma Katlanmadı Hiç Kimse

‘’kimi sevsem sensin/hayret

sevgin hepsini nasıl değiştiriyor

kimi sevsem sensin/senden ibaret

hepsini senin adınla çağırıyorum

in misin cin misin anlamıyorum…’’(A. İlhan)

Üstün körü bir düş sandım aşkı

Elle tutulmaz gözle de görülmez hem

Sancılı bir doğumdu üstelik verilen yargı

Aşkın salınımında

Neşretti hazan ve rüzgâr

Şahikanın kanadına kondu rüyalarım

Ama bu seferki b/aşkaydı.

Rengi soluktu günün

Devinen iklimin neferi neydi sahi?

Aşktı kazık kakan

Yalnızlığın kırık pervaneleri.

Mahzun bir gülüşe sığınmıştım

Sığdıramadığımsa sen yere göğe

Konduğum dalın kökü sendin hem

Korumaksa asaletimi

Sözcüklerim eksikti sensiz

İşin ilginci:

Adın yoktu hiç birinde

Lakin her şeyin tek ismi vardı

Bilemedim, bilemedim işte.

Benzemedim hem ben kimselere

Meziyet bildiğim her duygum her değerim

Eziyet addedilen bir mevsimde saklıydım

Her yerimden dökülen

Dökmediğim yaşlardan ibaret olsaydı keşke evren

Nazıma katlanmazdı üstelik hiç kimse

Neşrettiğim sefil bir coğrafya

Elbet istifli en derinimde.