Bizim Bir Deremiz Vardı

Bizim bir deremiz vardı.

duru akardı. 

İnce bir sancı gibi kıvranırdı vadilerin koynunda.

Dokunulmamıştı.

Kaynağından geldiği gibiydi.

Sevmiştik

Sevindirirdi bizi her uğradığımızda. 

Kağıttan gemilerimizi yüzdürürdük gölcüklerinde.

Balıkları vardı.

Küçük yengeçleri ve körpecik yosunları.

Serinlik kokardı

Denize koşardı 

Minnetsizdi.

Almaz, verirdi.

Duruluğundan alırdı gücünü .

Güç ve iktidar tutkusuyla bulanıklaşmış değildi.

Berraktı 

Neyse oydu. 

içi dışı birdi.

Çakıl taşları ve kumları görünürdü dibinde .

Rahmet taşımanın istiğnası vardı yüzünde. 

sağa sola yalvar yakar olmazdı

Çoğaltma tutkusu yoktu 

İnce ama kopmazdı

Çağıltısıyla hayat sunardı doğaya

Çağlayanlardan dökülürken ,

Celallenirdi.

ovalarda duru bir ayna güzelliğine bürünür,

munisleşirdi.

taşları bile eriten bir yumuşak bakıştı.

bir vakit kurur gibi oldu 

öyle sandılar 

suları görünmez oldu

çekilmiş olmalıydı yer altına 

sesi kısılmıştı sadece 

bir şey kaybetmiş olamazdı debisinden

menbaı sağlamdı

ses olmak için akmaya başlamıştı

dolu doluydu

gümbür gümbürdü

Tam o sıra biri geldi. 

Dere yatağına gecekondu inşa etti. 

O sessizliği fırsat bildi. 

Yok saydı suları. 

Derenin güzelleştirdiği yamaçları kendi manzarasına kattı. 

Derken büyüdü gecekondu. 

Dere sakinlerini de büyüler gibi oldu. 

Betonlar ağırlaştıkça dere yatağında dereyi de unutturdu.

Katlar çoğaldı. 

Apartmanlar kuruldu. 

Sonrası malûm. 

Site kuruldu. 

Devlet olundu. 

Dere geçmişe gömüldü. 

Suyun ince sesini hoyrat gürültüler boğdu. 

Elden düştü nezaket. 

Şehirli istilası genişledi de genişledi

Oysa su dupduruydu. 

Bir; kimseye dilenci değildi su. 

İstiğna ile akıyordu. 

Alan değil veren olmak üzere yürüyordu. 

Bir güce yaslanmayı çirkin bilirdi; 

Çirkindi dar vakitlerin pratiğine gönül vermek. 

İlkeydi önemli olan. 

Çünkü herkes bu dereden içmeye muhtaçtı. 

Kimse uzağında duramazdı. 

Kimseler tekeline alamazdı. 

Kimseler markalayamazdı. 

Su, herkesin dudağı içindi.

Bir gün bir şey oldu. 

Beklenen gün o gün olmalıydı. 

Kulağını derenin sesine dayamışlar tebessüm etti. 

Duru akışları özleyenler bayram etti. 

Birden oldu olanlar. 

Sağanak bastırdı. 

Dere, yatağını geri aldı. 

Kendi itibarı üzerine kurulan karton kuleleri yıktı. 

İtibarını yatağına kurulu evlerden alan dere 

nerede görülmüştü ki! 

Devirdi duvarları, 

silip süpürdü molozları. 

Kıyıya attı fazlalıkları. 

Dere dediğin böyle kararlı akardı. 

Hep böyle. 

Haklıydı dereler 

ve vazgeçmezlerdi akışlarından. 

Her dere yatağı işgalcisinin akıbeti 

böyle olacaktı

Şimdi, bir deremiz var. 

Akar hâlâ. 

Duru, dupduru. 

İnce bir sancı gibi kıvranır aklın kıvrımlarında. 

Kaynağından geldiği gibi duru. 

El değmemiş. 

Severiz hâlâ. 

Kâğıttan gemilerimizi yüzdürürüz yine. 

Ümitlerimizin nabzını besler dere. 

Serinlik kokar. 

Umut denizine akar ince ince. 

Kaynağı gök

Minnetsiz. 

Güç ve iktidar hesabıyla bulanmış değil asla. 

Berrak ve köpüklü. 

Kendi halinde, sessiz. 

Çağıltısıyla hayat sunuyor hâlâ. 

Herkesin ayağını rahatlıkla uzatabileceği kadar şeffaf. 

Hesapsız. 

Engelsiz.

Derede aksimizi seyrediyoruz. 

Yüzlerimizi yıkamaya niyetleniyoruz. 

Temizliyoruz 

Hak'lıdır dereler. 

Geri alır yatağını hoyrat ellerden. 

İçimizde bir dere çağıldayışı

Müstağni. 

Gürül gürül

Dupduru ,ak pak temiz.

redfer