Þiir Gecesine Davetiye

“Kelimeler Geceye Akýyor”

Sevgili þairler

Bu gece, kelimeler susmayacak. Þiirler dile gelecek, kalpler konuþacak.

Sizi, mýsralarýn arasýnda kaybolmaya, bir dizede kendinizi bulmaya davet ediyoruz.

Yer: [Etkinlik Mekâný] (Google Maps’te “duygusal çöküþ” yazýnca çýkan yer)

 Tarih: [Tarih] (Ay tutulmasýyla çakýþmýyor, rahat ol)

 Saat: [Saat] (Þairlerin uyanýk olduðu saat: ne erken ne geç, tam “hüzün vakti”)

Yanýnda bir þiir, bir tebessüm ve bolca ruh getirmeyi unutma. Mikrofon bizde, ilham sizlerde.

Not: Þiir okumasan da olur, ama dinlememek ayýp olur. (Yoksa seni “kafiye dýþý” ilan ederiz)

Gecenin sonunda belki bir mýsra senin olur… (Ya da en azýndan bir çay ve iki gözyaþý)

Konuþmacý Ben:

Hoþ geldiniz sevgili kelime sevdalýlarý,

Bu gece, kadehler deðil kalpler dolacak. Þiirler içilecek, ama sarhoþluk duygudan olacak.

Mikrofon burada, cesaret sizde. Ýster kendi yazdýðýnýz bir þiiri okuyun, ister yýllardýr kalbinizde yankýlanan bir dizeyi paylaþýn. Unutmayýn, burada kimse “kafiye tutmadý” diye yargýlanmaz. Ama “duygusuz okudu” diye hafifçe burun kývrýlabilir. Bu gece, kelimelerle dans edeceðiz. Belki bir dizede aðlayacaðýz, belki bir mýsrada kahkaha atacaðýz. Ve en güzeli: belki de bu gece, bir þiir sizinle eve dönecek. Hazýrsanýz, kalemler sustu, kalpler konuþuyor. Þiir baþlasýn!

Konuþmacý olarak Ahmet Zeytinci:

Hoþ geldiniz, kalbiyle düþünenler… Bu gece, kelimeler tenimize deðil, tenimizin altýna dokunacak. Aþký konuþacaðýz, ama sadece gül bahçelerinde deðil; ayrýlýðýn, özlemin, bekleyiþin gölgesinde de. Þiirlerimiz, bir bakýþýn içinde kaybolan cümleler olacak. Belki bir mýsrada âþýk olacaðýz, belki bir dizede terk edileceðiz. Ama her hâlükârda, kalbimiz biraz daha büyüyecek.

Mikrofon burada, cesaret sizde. Ve unutmayýn: Aþk, bazen sadece bir virgülde saklýdýr…

Þiir Menüsü (Romantik Tadým):

“Ýlk Bakýþ” – Aþkýn ilk kývýlcýmý, göz göze gelmenin þiiri

 “Sana Yazamadýðým Mektuplar” – Sessizce sevmenin mýsralarý

 “Geceye Fýsýldanan Aþklar” – Ay ýþýðýnda yazýlmýþ dizeler

 “Kalp Atýþýyla Ölçülen Zaman” – Her kalp atýþý bir hece

  Melankolik Ton – “Sessizliðin Ýçinden Gelen Þiir”

Açýlýþ Konuþmasý: Yine Ben

Hoþ geldiniz, biraz eksik, biraz yorgun ruhlar… Bu gece, suskunluklarýmýz konuþacak. Þiirlerimiz, içimizde biriken yaðmurlarý serbest býrakacak.

Aðlamak serbest, gülmek zorunlu deðil. Ama bir dizede kendinizi bulursanýz, bilin ki yalnýz deðilsiniz.

Bu gece, kelimelerle sarýlacaðýz birbirimize. Çünkü bazen bir þiir, bir omuzdan daha çok teselli eder.

Þiir Menüsü (Melankolik Tadým):

Yaðmurun Hatýrasý” – Islak kaldýrýmlarda yürüyen yalnýzlýk

 “Kýrýk Saatler” – Zamanýn durduðu yerden yazýlmýþ

“Sustukça Büyüyen Þeyler” – Söylenemeyenlerin þiiri

 “Kendime Mektuplar” – Aynaya yazýlmýþ iç döküþler

 3. Coþkulu ve Mizahi Ton – “Kafiye Tutmazsa da Olur”

Açýlýþ Konuþmasý: Sami Biberoðlu

Hoþ geldiniz, kelime cambazlarý ve gönül akrobatlarý! Bu gece, þiir ciddi olmak zorunda deðil. Kafiye tutmasa da olur, anlam kaçsa da olur. Yeter ki kahkahalar tutmasýn!

Þiirle, dans etmek mecburi.

Mikrofon sizde, sahne sizin. Unutmayýn: En iyi þiir, en içten olandýr. (Ve en komiði, en çok alkýþ alýr.)

Þiir Menüsü (Mizahi Tadým):

“Makarnaya Aðýt” – Son lokmayý kardeþiyle paylaþamayan bir þairin dramý

 “Çoraplarýn Eþini Ararken” – Kaybolan çoraplarýn gizemli hikâyesi

“Market Aþký” – Ýndirim reyonunda baþlayan tutkulu bir bakýþma

 “Kedim Benden Soðudu” – Trip atan evcil hayvanlara ithaf

Açýlýþ Konuþmasý: Mehmet Fikret Ünalan

Hoþ geldiniz, kalbinin ritmini kelimelerle anlatmaya cesaret edenler… Bu gece, aþk konuþacak. Ama sadece güllü bahçelerde deðil; ayrýlýðýn kýyýsýnda, özlemin ortasýnda, sessiz bir bakýþta da. Aþk, bazen bir “merhaba”da baþlar, bazen bir “hoþça kal” da büyür. Ve biz, bu gece o büyüyü kelimelerle paylaþacaðýz. Mikrofon burada, ama sahne kalbinizde. Ýster bir þiir okuyun, ister bir hikâye anlatýn, yeter ki içten olsun. Çünkü aþk, en çok içtenliðe âþýk olur. Bu gece, belki bir mýsrada âþýk olacaðýz, belki bir dizede terk edileceðiz. Belki de sadece bir kelimede kendimizi bulacaðýz. Ama ne olursa olsun, bu gece kalpler konuþacak ve aþk, sessizce dinleyecek. Hazýrsanýz, kelimeler kalbe doðru yürüsün. Þiir baþlasýn.

Þair-i Al Dente

Ey makarna, soframýn sadýk yoldaþý,

Ne et ne tavuk, senin gibi doyurmazdý açlýðý.

Kaynar suya attým seni umutla, Biraz tuz, biraz yað…

Aþkýn tarifi buydu aslýnda.

Ama ne olduysa o anda oldu,

Telefon çaldý, ben daldým…

sen fazla piþtin,

hayallerim, lapa oldu.

Sosun hazýrdý, parmesan bekliyordu,

Ama sen…

sen artýk bir hamur yýðýnýydýn.

Aðladým.

Çünkü sen sadece bir karbonhidrat deðildin.

Sen, yalnýz gecelerimin sýcak kucaðýydýn.

Ey makarna, Seni çöpe atmadým.

Seni kalbime gömdüm.

Ve söz veriyorum:

Bir dahaki sefere zamanlayýcý kuracaðým.

Çünkü bazý kayýplar, mideye deðil…

doðrudan kalbe dokunur.

Kaybolmuþ Kafiye(Mahlasý bu)

Çoraplarýn Eþini Ararken

Sabah oldu, gözlerim yarý açýk,

Ayaklarým üþüyor, durum biraz trajik.

Sol çorap elimde,

sað yok ortada,

Sanki gece kaçmýþ,

baþka bir rüyada.

Çamaþýr sepeti mi, yoksa

Bermuda üçgeni mi?

Her yeri aradým, bulamadým izini.

Biri çiçekli, diðeri düz siyah,

Giydim ikisini, dedim “moda bana ne yapar ah!”

Ev halký güldü, kedi bile tiksindi,

Ama ben direndim, çorapsýzlýk yýkmaz beni!

Ey çorap, sen sadece bir tekstil ürünü deðilsin,

Sen, sabah mahmurluðumun en büyük krizisin.

Belki bir gün döner, belki bir gün bulunur,

Ama o güne kadar… çift olmayan çoraplar da çoraptýr!

Sami Biberoðlu Sahnede

Aradým Sevdiðimi, Bulamadým

Aradým sevdiðimi…

Önce Instagram’da,

sonra eski mesajlarda.

Sonra dedim ki:

“Belki markette karþýlaþýrýz.”

Ama o hep indirim reyonundaydý,

ben tam fiyatlýydým.

Kalbimi açtým, kimse girmedi.

Belki kapý zili bozuktu,

belki kimse cesaret edemedi.

Sonra düþündüm,

belki ben de gülecek biri deðildim.

Ama sonra kahve içtim, geçti.

Aþký sordum Google’a,

“Yakýnlardaki romantik restoranlar” dedi.

Ben þiir istedim, o rezervasyon önerdi.

Aradým sevdiðimi…

Belki o da beni arýyordur,

Ama ikimiz de uçak modunda’yýz.

Kalbim hâlâ açýk,

Ama artýk Wi-Fi þifresi deðiþti.

Ve evet, hâlâ yalnýzým.

Ama en azýndan çoraplarým eþli.

Alkýþlarla salon yýkýlýyor…

Sahnede Mehmet Fikret Ünalan Adaþým:

Ýlk Bakýþ

Göz göze geldik…

Ve dünya bir saniyeliðine durdu.

Trafik sustu, telefonlar sessize alýndý,

 Kalbim ise tam tersine:

Bildirim yaðmuruna tutuldu.

Onun gözlerinde bir þey vardý,

Belki bir evren,

Belki bir kahve molasý.

Ama ben orada kalmak istedim,

En azýndan bir ömürlük kiralama.

Ýlk bakýþtý bu…

Ne tanýþma vardý, ne konuþma.

Sadece bir “merhabayla” tanýþma.

Kalbim, o an onu tanýdý.

Beynim hâlâ “kim bu?” diye sorgularken,

 Kalbim “bu o!” diye baðýrýyordu.

Sonra sen gülümsedi.

Ve ben, hayatýmda ilk kez bir mimiðe âþýk oldum.

Ýlk bakýþtý bu…

Ama belki de son olmayacaktý.

Çünkü bazý bakýþlar,

Gözden deðil, gönülden gelir.

Salondaki þairler sessizce gözyaþlarýný döker Nevin Yenge adaþýmý alnýndan öper, ben ve Ahmet kardeþim mendil daðýtýrken bir ara verelim çay molasý sonra devam ederiz.

Mehmet Aluç