Ş İ İ R -2-

   Ş İ İ R – II 

Aç bir fareydi şiir!

Yine geldi,

çekmecemin köşesinden 

cümle kırıntılarını çaldı.

Saklamıştım birkaç benzetmeyi,

biraz gurur, biraz sevda kırığı…

Hepsini yedi o nankör!

Sonra çıktı dolandı beynimin koridorlarında,

“Yaşam” diye bağırdı, “Yaşam!”

Ve sesi 

karanlık bir tavan arasında 

o boşlukta yankılandı.

Ben de oturdum,

fareyle pazarlık ettim:

“Al şu anımı,

ama geçmişimi bırak.” dedim.

Dinlemedi 

geçmişi de kemirdi gitti.

Şimdi kimse bilmez

neden bazı kelimelerin altı delik,

neden bazı dizelerin içine düşer insan.

Şiir işte…

Bir sabah uyanırsın,

kalem kanar;

bir akşam olur,

susmak kanar.

Ve anlarım:

Ne ben yazdım onu,

ne o yazdı beni —

biz, 

birbirimizi 

yedik sadece.

-1 Kasım 2025-