Online Üye
Online Ziyaretçi
Ş İ İ R – II
Aç bir fareydi şiir!
Yine geldi,
çekmecemin köşesinden
cümle kırıntılarını çaldı.
Saklamıştım birkaç benzetmeyi,
biraz gurur, biraz sevda kırığı…
Hepsini yedi o nankör!
Sonra çıktı dolandı beynimin koridorlarında,
“Yaşam” diye bağırdı, “Yaşam!”
Ve sesi
karanlık bir tavan arasında
o boşlukta yankılandı.
Ben de oturdum,
fareyle pazarlık ettim:
“Al şu anımı,
ama geçmişimi bırak.” dedim.
Dinlemedi
geçmişi de kemirdi gitti.
Şimdi kimse bilmez
neden bazı kelimelerin altı delik,
neden bazı dizelerin içine düşer insan.
Şiir işte…
Bir sabah uyanırsın,
kalem kanar;
bir akşam olur,
susmak kanar.
Ve anlarım:
Ne ben yazdım onu,
ne o yazdı beni —
biz,
birbirimizi
yedik sadece.
-1 Kasım 2025-