Sen Benim Penceremdin

Sen Benim Penceremdin

Sen benim pencerelerimdin,

Sabah güneşiyle açılırken,

Parmak uçlarımla sıcaklığını hissettim,

Yumuşaklığını sevdim,

Ve hayata merakını örnek aldım.

Birlikte kurmaya çalışırken

Bu çok sesli kahkahaları,

Bu bitmeyen şarkıyı,

Şimdi şimdi anlıyorum

Parlayan gözlerinin çizdiği

Mahallenin ardındaki masalı.

Sen benim sokak oyunlarımdın,

Renkli tebeşirlerle kaldırıma yazılan,

Bir topun peşinde koşarken düşülen,

Ama yine gülerek kalkılan.

Ama yine de güzeliz.

Bir gün aynı parkta salıncağa bineriz,

Bir gün aynı kahkahada çoğalırız.

Bir sabah manavın önünde portakal kasaları dizilmişti,

Kokusu bütün sokağa yayılmıştı.

Yanımızdan geçen çocuk,

Kasadan bir tane alarak kaçmıştı

Manav peşinde koşarken

Bizde kasadan birer tane alarak kaçmıştık,

Bir akşamüstü mahalle kahvesinde

Radyodan eski bir türkü çaldı,

Masalarda okey taşları dizildi,

Biz sessizce birbirimize baktık,

Ve gülümsemek bize yetti.

Mehmet Aluç