Benim Olmayan Hayatın İçinde Ben

Bir insanın annesi yoksa kimsesi yok derler; meğer ne doğru söylemişler. Kimsesizliğin içinden geldim ben. Hep dövülen oldum, işkenceye uğrayan oldum, terk edilen oldum. Babasının sahip çıkmadığı bir kızdım. “Geleceğimi kurayım, ders çalışayım” dedikçe benden iş beklediler; elime kitap aldıkça başka sorumluluklar yüklediler. Hiç kendim olamadım, hep başkalarının isteklerini yerine getirdim. Hayat o kadar zordu ki… Hep ezilen ben oldum.