Bir Bahçede

Bir Bahçede

Sessiz bir bahçede,

Büyüyemeyen tomurcukların gölgesiyle yürüdüm.

Bir yanımda zamanın dikenli çarkı,

Bir yanımda unutulmuş saatlerin paslı nefesi.

Ne eksildim kimselerle, ne çoğaldım kendimce.

Bir ses, uzak bir kuyudan çağırdı,

Ama ben duymadım,

Çünkü içimdeki duygular çoktan taşlara gömülmüştü.

Kırık bir kalemin düşen parçaları gibi,

Dağıldı içimdeki şarkılar.

Ve ben, bir dalganın yüzüme çarpan serinliğinde,

Yeniden doğmayı değil,

Sadece kendi halime bırakılmayı diledim.

Bir gölgenin içinde yürürken,

Adımlarım taşlara değil,

Kendi içimdeki boşluğa çarptı.

Bir ses vardı,

Ama adı yoktu.

Bir nefes vardı,

Ama soluğu yoktu.

Zamanın kırık aynasında kendimi değil,

Yitmiş yüzlerin hatırasını gördüm.

Bir dalga vurdu, ama deniz suskundu.

Bir çığlık yükseldi, ama gökyüzü sağırdı.

Ve ben,

Bir yolcunun terk ettiği han gibi,

Kendi halime bırakıldım.

Ne çoğaldım,

Ne eksildim.

Sadece durdum, sadece sustum.

Bugün içimde yeşeremeyen düşlerimi, rüzgârın unutulmuş vadisine serpeceğim.

Bugün içimde ışığa kavuşamayan hatıralarımı, gölgelerin boş avlularına bırakacağım.

Bugün içimde kanatlanamayan dualarımı, sessiz gecelerin sessizliğinde Rabbime göndereceğim.

Mehmet Aluç

Not. “Bugünle” başlayan son mısralarımı şiirinde” Mesut Kuntanın” “Mahşerin dört atlısı” şiirindeki baştaki tırnak işreti içindeki metaforla aynı duygularla yazım.

Mehmet Aluç