Ben Kaldım O Issız Çöllerde

Ben Kaldım O Issız Çöllerde

Yok, muydu o giderken söyleyecek sözün

Nerelere bakıyordu o görmeyen gözün

Oturamadın sen o gönül denilen sofraya

Şimdi yoktur senin de bakılacak bir yüzün

Bir fincanlık aklınla o anda sarhoş gibiydin

Meyhaneden çıkmayan ayyaş gibiydin

Nasılsa beni sever beni bu halimle dedin

Şimdi yoktur senin de bakılacak bir yüzün

Şimdi bahaneleri bıraktım viran ildeyim

Ürettiğin bahanelere yok çözüm diyenim

Üzüm bahçesinde üzüm kalmadı bilenim

Şimdi yoktur senin de bakılacak bir yüzün

Baykuşlar öter başında artık farkına var

Bu nedenle bu dünyan oluyor sana dar

Gençlik çağında başına da yağmış kar

Şimdi yoktur senin de bakılacak bir yüzün

Yollara düştüm yol bilmez bir seyyah gibiydim

 Kendi gölgemle kavgalı bir ayaz gibiydim

 Sözlerin tükenmişti gönlün de ölmüş gibiydim

Şimdi yoktur senin de bakılacak bir yüzün

Kervanlar geçti ben kaldım o ıssız çöllerde

Bir damla su bulamadım yanıldım sevdalarda

 Sözlerim erimedi dondu buzlu dilimde

Şimdi yoktur senin de bakılacak bir yüzün

Gönül aynasında silindi nefsimin sureti

Hakikate açıldı artık gizli gönül hikmeti

Arif olan bilir bu yolun varılacak nihayeti

Şimdi yoktur senin de bakılacak bir yüzün

Karanlık gecede doğar bir ışık

Hak yolunda yürür derviş âşık

Nefis yüzünü siler gönül olur açık

Şimdi yoktur senin de bakılacak bir yüzün

Kalbin kapısında çalar ezel sesi

Arif olan duyar bilir bu nefesi

Her söz bir dua her nefes bir hevesi

Şimdi yoktur senin de bakılacak bir yüzün

Yıldızlar söner ay da kararır

Hak nuruyla gönül yeniden aydınlanır

Aşkın ateşiyle kul secdeye varır

Şimdi yoktur senin de bakılacak bir yüzün

Bir siyah fon gibi dünya kapanır

Hakikat aynası gönülde açılır

Her şey fani baki olan anlaşılır

Şimdi yoktur senin de bakılacak bir yüzün

Mehmet Aluç