Vesselam

Vesselam

Geceyi taşıyorum içimde biriken sessizlikle

Söylenmemiş sözler nefesimin kenarında bekliyor

Zamanı seninle tanıdım yolumuz düz bir yol değilmiş

Kalbe işleyen bir ağırlık

Ne tükeniyor, ne de rahatlatıyor

Biz düşüşün sesini dinleyen iki yorgun insandık

Ne ad vardı yanımızda ne hikâye sadece sessizlik

Gözlerin bana bakardı

Tam kabul edilmemiş tam reddedilmemiş bir hâl ile

O bakışlarda buldum çocukluğumu, korkularımı

Söyleyemediğim bütün “kal”ları

Aşk sonunda küçülen bir titreşim oldu

Kalbin en derin yerinde

Utangaç bir iz gibi kaldı

Biz buna sıladan ayrılmak dedik

Aslında hasret içinde ”kal”di bilemedik

Bir gün sessizlik yorulacak,

Ve biz konuşamadığımız her şeyi birbirimizin yüzüne,

Yorgunluğumuzla bakacağız

Zaman

Kalbimizde biriken ağırlığı taşımayı öğretirken

Biz de suskunluğun içinde birbirimizi tanıyacağız

Gözlerin hâlâ orada duracak

Yarım kalmış bir duanın eşiğinde

Ben o bakışlarda çocukluğumun kırık sesini

Korkularımın kabuğunu

Ve içimde sakladığım bütün “kal”ları yeniden duyacağım

Aşk artık büyük sözlere sığmaz

Sadece içimizde kalan küçük bir titreşimdir

Ama o titreşim, bizi insan yapan şeydir

Vesselam

Mehmet Aluç