Kandil Gecesi

Kandil gecesi, insanýn içindeki karanlýkla yüzleþtiði ve ýþýða doðru yürüdüðü bir yolculuktur. Gecenin sessizliðinde, kalbin derinliklerinden yükselen dualar göðe doðru kanatlanýr. Her dua, bir köprü olur; insaný insana, kalbi kalbe baðlar. Bu mübarek gece, affýn ve merhametin kapýlarýnýn ardýna kadar açýldýðý bir vakittir. Ýnsan, kendi içindeki yükleri býrakýr, kýrgýnlýklarýný çözer, kalbini yeniden sevgiyle donatýr. Kandil, yalnýzca gökteki bir ýþýk deðil, içimizde yanmaya baþlayan bir kandildir.

Bir yolcu gibi düþünürüm kendimi bu gecede. Yolda yalnýz deðilim, yanýmda dualar var, yanýmda umut var. Her adýmda biraz daha hafiflerim, biraz daha aydýnlanýrým. Kandil gecesi, bana hatýrlatýr ki en büyük yolculuk dýþarýya deðil, içeriye doðru yapýlan yolculuktur. Ve bu yolculuðun sonunda, insan kendi kalbinde saklý olan ýþýðý bulur. O ýþýk, merhamettir, sevgidir, insanca bir dokunuþtur. Kandil gecesi, iþte bu ýþýðý hatýrlatýr bize, karanlýk ne kadar derin olursa olsun, bir kandil yanar ve yolumuzu aydýnlatýr.

Yolculuðum bu gece baþlýyor. Gecenin sessizliðinde, kandilin ýþýðý bana bir pusula oluyor. Ýlk durak, Tövbe. Ýçimdeki yükleri býrakýyorum, kýrgýnlýklarý çözüyorum. Her adýmda biraz daha hafifliyorum.

Ýkinci durak. Affýn Kapýsý. Bu kapý ardýna kadar açýk Rabbim sayesinde çok þükür. Ýçeri girdiðimde kalbim yumuþuyor, merhametle doluyor. Affetmenin aslýnda kendimi özgürleþtirmek olduðunu hatýrlýyorum.

Üçüncü durak. Dua Meydaný. Burada ellerim göðe kalkýyor. Dualarým birer kuþ gibi kanatlanýyor, gökyüzüne doðru yol alýyor. Her dua, kalpten kalbe bir köprü kuruyor.

Dördüncü durak. Sevgi Çeþmesi. Bu çeþmeden içtikçe kalbim aydýnlanýyor. Kandilin ýþýðý artýk içimde yanýyor. Sevgi, yolculuðun en büyük azýðý oluyor.

Son durak. Huzur Menzili. Yolculuðun sonunda içimde bir ýþýk buluyorum. O ýþýk, merhamet ve insanca bir dokunuþ. Kandil gecesi bana hatýrlatýyor; karanlýk ne kadar derin olursa olsun, bir kandil yanar ve yolumuzu aydýnlatýr.

Affýn Kapýsý… Yolculuðumun ikinci duraðýnda büyük bir kapý beliriyor. Kapýnýn üzerinde yazýlý tek bir kelime var; Affet. Kapý ardýna kadar açýk, içeriye girdiðimde kalbimdeki taþlar birer birer düþüyor. Kýrgýnlýklar çözülüyor, yükler hafifliyor. Affetmek, aslýnda baþkasýna deðil, kendime açtýðým bir özgürlük kapýsý. Kandil gecesi bana hatýrlatýyor; affýn ýþýðý, insanýn içindeki karanlýðý aydýnlatan en güçlü kandildir.

Duanýn Meydaný… Biraz ileride geniþ bir meydan çýkýyor karþýma. Meydan sessiz ama ayný zamanda bizlerin dualarýyla dolu. Eller göðe kalkýyor, sözler birer kuþ gibi kanatlanýyor. Her dua, kalpten kalbe bir köprü kuruyor; insaný insana, gönlü gönle baðlýyor. Bu meydanda yalnýz deðilim; sizlerle yanýmda umut var, yanýmda merhamet var. Kandil gecesi, duanýn aslýnda bir yolculuk olduðunu hatýrlatýyor; göðe yükselen her söz, içimizdeki ýþýðý çoðaltýyor, gecemiz mübarek olsun, vesselam.

Mehmet Aluç