Yazılan Vardı Bir De Yazılmayan

Bir rengi olup olmadığını bilemedim gerçeklerin her ne kadar düşler ve hayaller süt beyazı olsa da ve ihtimal de vermedim geçişen zamana geçiştiren insanlara hizaladığım kadar gerçekleri bir handikaptı belki de söylenmeyenlerin ve geri duranların sessiz maruzatı.

İklim bir bir devirdi yürekleri.

İkiletti insan söylemeye hazır ve de güvene mazhar ne varsa yürekten geçenleri sonra en üst rafa koydu üstelemeden de sundu gerekçelerini gerekli gereksiz ne varsa kustu boş bir sayfaya boş bir gönle boş bir güne belki de boşladığı kadar kendini yeniden başlamaya programladı asaletini.

Kayıp bir bilanço.

Aslı bir dengesi olmayan çizelgeler aslında vardı da her birinin göreceli dengesi:

Kasaya konan para diğer yanda insanın kendinden gittiği kendinden verdiği.

Sökükler battı göze yeniden giydirdi bedenini insan ama yetmedi.

Sarkıtlar ve dikitler batırdı en dibe: duygulardı mağduriyeti duymayan kalmamıştı hüznün sessizliğini.

Ve sil baştan hayatlar.

Sil baştan hayaller.

Sil baştan mıydı da gerçekler ve işte gerekçeleri artık sunmamaya başladı insan sunulası kala kala bir kuru canı kalmıştı.

Susayan gönlü filan da değil öylesine yudumladı günü öylesine yudumladı ömrü ve yutkunmadı bile yutacak daha ne mi kalmıştı?

Her sus payı söylem ve işte şair imzasını attı altına.

Her inilti her fısıltı suskunluğa çomak sokan.

İfadesi alındı sonra gökte serili tüm yıldızlar ama yetmedi.

Gök yarıldı ortasından ve yeniden doğdu mucizevi bebekler lakin hiç birinin annesi yoktu üstelik az evvel firar etmişti doğum için yattığı sedyeden ve bilmiyordu hiç kimse onun ve tüm annelerin nereye gittiğini.

Giden kaldı gittiği ile.

Geride kalanlara bir parmak bal çaldı yerkürenin ebesi ve sobelendi yürekler.

Yetmedi ama:

Derken damgalandı sözcükler hulasası imgelerin bozgun uğradı daha da yazılmadan tüm o cümleler.

Yazılan vardı bir de yazılmayan.

Yazgısını razı gelen vardı bir de kaderinin değişeceğine inanan amma velakin kimse bilmiyordu hiçbir şeyi üstelik öyle ki kendine yabancı idi insanlar ve kim ise tanıdık rafın en üstünde üstelik üstü başı tozlu:

Unutulmuş kimler neler yoktu ki?

Yerle yeksan edilmiş yekpare gönüller.

Yerkürenin dalkavuğu gök kubbenin yırtık duvağı

Ve dualar…

Hangi mertebe ise arzulanan ve hangi katsayı ise çarpanla çarpılanın bilinmediği ya da görmezden mi geliyordu insanlar ve işte sus pus insanlık ve firarda masumiyet ve işte annesiz kalanlar…

Giden sahiden de rahat mıydı mezarında?

Ya, geride kalanlar ve söylenmeyenler?

İyi de; şair söyleyeceğini son noktasına değin söylemişti ve işte şimdi şairin ahını alanlar nasıl da cebbar nasıl da kibirli nasıl da kendinden emin…

Alarm kurulmuştu bir kere ve şehir tepesine kadar çekmişti çarşafını sadece istimlak edilmişliği ne ki?

Ya, inkârları?

Ya, yalanları?

Şaibeli notalar sustu; yanık türküler de hız kesti.

Eriyen asfalta yapıştı masumiyetin ve tüm çocukların ayakları:

En çok da ayaklar altında ezilen yürekler üstelik her yüreğin bir bedeni ve ruhu vardı kimse ruhu duymaz kimse ruhunu iblise satan kimse artık ne dediğini bilmez halde sağ elin sol eli sevmediği kadar da ne sağ el ile verdiler ne de sol el tanıklık etti ona: ne de olsa merhamet ve itikat ve asalet yokluğun rüzgarında salınıyordu bir o yana bir bu yana ve göğe konuşlu duaları tek seferde içine çekti yüce Yaratan: her ne kadar alarm kurulu olsa da…