Zemheride Üşüsem Ne Ki Azizim...

Esen rüzgâra teslim olmadım ama layığıyla da üşüdüm.

Tozsuz idi ruhum.

Tuz döktüğüm gemilerim denizin değil buz tutandı düşlerim: azıcık tuzlu mu ne?

Maviden de eşkâlim bazen pembeleşen yanaklarım ama utanç duyduğum asla değildi doğru çünkü ben sevdiğim ve inancım kadar pembeyim.

Hem, hem sırlarım da yoktu benim gel gör ki gönül teknem batmış…

Ve de gönül tekkemde ağırladığım misafirlerim.

Bilinmezdi ışığı yanan ve ben bilinmeze ait idim en çok da bilinmeze taptım mademki yüce Rabbim idi bahşeden ve işte evrenin gizeminde önce çağırdım ay ışığını sonra sessizliğe alkış tuttum ve hep mi mübarek olurdu duygular afra tafrası kirli insanlar nasıl ki kesmişti yolumu.

Düştüm ben devasa bir düş:

Ama düşmedim, be azizim en çok aşka düştüm gerisi Allah kerim.

Hazandı kışın habercisi:

Hüzündü deliksiz uyuduğum gecelere ve ilhama gebe.

Pekişen neler yoktu ki içimde ve derinleşen…

Tevazu yüklü kalbimle dilek tuttum ve dua ettim sabahın köründe uyanık kalsam ne ki ne de olsa yüce Rabbimdi ışığımı söndürmeyen ve kalp gözümle sevip de yaşadığım en çok da yazmayı şiar edindiğim gönül cübbem.

Cüssem ne miydi?

Ne fark eder ki?

İnsandım ben insan içli köfte değil içerlediğimden de öte kimine ama düşman bilmedim de bir Allah’ın kulunu ve işte başıma ne geldiyse hep bu yüzden.

Ne sitem.

Ne de siren sesleri…

Ah, be azizim:

Sen bilmez misin beni en çok da neferi olduğum umudun en çok da bilinmezin nüksettiği ve artık tutulmuyordu nutkum gerçi…

Ay tutulup da güneş tutulup da…

Tutulduğum elbet değildi yalan en çok en çok da aşka.

Soğuk ve sıradan addedilen nice gün.

Esaretim sadece kendime hele ki insan kendini bildikten sonra…

Ve cesaretle yazdım yazacağım kadar da değildi elbet yazdıklarım çünkü ben bir semazen; ben yüreği yanık bir şair…

Sinemde sevda yeli esen.

Sırat köprüsünde de geçecek olmamızdı elzem:

Dünya malı.

Dünya mülkü…

Hele ki yok mu o zanlar en çok da iştahı kabaran zalim insanlar.

Paylaşılmak mı paylaşmak mı yeter ki ferah tut içini, azizim ve işte yüreğimde çalan çanlar yürekten sevip de meşgule verenler bir de müşküle düşüren nicesi.

Pekişendi duygular illa ki yolu sevgi, umut ve inançtan geçen.

Bonkörce sevip de güvendiklerim ve kaşla göz arası gözümün üstündeki kaşı çalanlar birlikte yaşayabilmenin zevkine asla tahammül edemeyenler ve dün dünde kalsa bile hıncı hırsı ihtirası bitmeyenler.

Şair miydim ben sahiden de?

Geç kalmışlığım şiire ve geç kalmışlığım kendime işin ilginci ben zaten şiir yazmazdan da önce hep şiir b/ellemiştim hayatı.

İnsanlar benim ilhamım.

İnancımdı kutsala duyduğum aşkım.

Seferi sözcüklerin tanıklığında seyyah kalemin de ısrarıyla dikiş tuttum hayatta kimine göre dikişlerim sökük…

Dilden düşmeyen nice sıfat umursamadığım kadar ve işte d/okunuyordum gökteki yıldızlara ve aya.

Yıldız isem sönmeyeceğim.

Çiçek isem solmayacağım.

Ve işte yüreğin gurultusu adeta midemde uçuşan kelebekler gibi.

Ve işte koca ömrün sona ermişken uykusu ve ben adeta uydusuydum sevginin.

Mevsim soğuk ve kayıtsız olsa ne ki hem, iklimlerden insan olmak iken gereken.

Tuz buz olsa ne ki ömür tuz filan da basmıyorum hem yarama:

Çünkü yaramdı ve inancım, beni Mevla’ma sevdiren.

Yaram kabuk bağlamayacaktı da asla çünkü ben hem gerçektim hem gerçekçi:

Şair olduğuma da bakmayın hem ne de olsa bir ömür: beynimdi en büyük Sermayem gel gör ki arka fonda çalan karanlığın ç/ağrısını yeni fark etmiş olsam bile, ben çulsuz bir şairdim kiminin hor gördüğü:

Ben sefil değildim asla en çok da efil efil esen rüzgara duacı çünkü rüzgar idi meşrebim rüzgar idi sürüklendiğim ve elbet tüm evren Allah kerim, demenin de büyüsü ile zarf atan iblise de pabuç bırakmayacağım kadar bir yok mu o pabuç dilli kafire el uzatan?

Ne de olsa arkadaşı idi insanın aynası ve arkadaşı idi kimi zalimin tayfası.

Silik bir el yazım filan da yoktu üstelik çünkü bendim ben sildiklerimin de asla yasını tutmayacak olan…

Gün de ömür de…

Renkler ve duygular ise birbiri ile eşleşen.

Ben rüzgardım.

Ben ıssız bir şairdim ama ıssızlığım çok b/aşka uzanan.

Kefil olduğum tüm sevdiklerim beni yarı yolda bırakan…

Gel gör ki; sevebileceğim o kadar çok şey ve o kadar çok insan vardı ki en başta kendimle uzlaşıp da yolumdan dönmeyecek olmamla bir idi hayallerim ve de tüm gerçeklerim, azizim…

Dünümü yok say.

Günüme eşlik eden.

Mademki yarın da esecek olan rüzgar ve dolunay…

Zemheride üşüsem ne ki yüce Rabbim yüreğimi üşütmeyip de sıcak tuttuktan sonra?