Online Üye
Online Ziyaretçi
Metruk hecelerin rüzgarı ile
savruldum
Bir düş öncesi gebe kaldığı
gerçekleri şiirin
Tembihliydim üstelik
Tevazu yüklü olmayı ben seçtim ben
diledim
Ne kibir
Ne Kaf Dağı
İnsanların aldatısı
Hecelerdi hıçkıran sessizliğime ışık
tutan
Hem ben efkarımı da çok sevdim
Ne de olsa insan olmaya meylettim
Hissettiğim kadar da gerçekçi
Mantığın rüzgarında esmişken öncemde
Şiirler ise lal yüreğime tercüman
Hem gerçektim hem hayalperest
Ayrımında cihanın
Bazense sobelendiğim
Renklerden inşa ettiğim yarım ömürlü kelebek
Ölmeyi de ben seçtim ne de olsa
doğumumdu beni huzura sevk eden
Şiarım vicdanım
Şimal Yıldız benzeri hem ışığım hem
efkarım
Günü uyutup da gecelere sığındığım
Değildi elbet yalan
Ama gece karanlığında hep de
görebildim
Kalp gözümdü beni aydınlık kılan
Gönlüme söz geçirmediğim günlerse
artık dünde kalan
Mizacım mı?
Ya mihrabım?
Ya, mealim?
Köküne sadık bir çiçek
Bazense mehtabı tavaf eden yıldız
İsmimle yaşadım aslında isimlerimdi
bazen
Yüreğimi tetikleyen
Ve de t/eklediğim kadar tereddütsüz
asılı kaldım gök kubbeye
Sevgiyle büyüttüm ömrü günü
Katıksız zemheride uyuya kalmışlığım
Gel gör ki artık maymun gözünü
açmıştı
Lalden notalar
Dünde kalan duvar piyanom
Ben solumda yangınla seven…
Ben sağdıcım iken sağ duyuma güvenen
Ve de inandım hep
İmansız olanları dahi Allah dostu
zannettim
Göremediğim kadar gerçek yüzlerini
İşte şiirlerle inşa ettim hayatı
Dünde kalan nice insan
Kimi ise gününü kurtaran:
Gel gör ki insanlık idi kurtarılması
gereken
Ve masum insanlar hayatları yarım
kalan
Çocuklar ve de:
Nice coğrafyada öldüğü ile kalan
Zemheride suskun bir nida
Çöreklenen ruhum
Azığa aldığım rahvan atım
Azımsanan varlığım
En çok da uzağında kaldığım azman
canlıların
Hüzne biat koşulsuz sevdiğim
Umuda dair
Ve cihandaki nefrete inat
Sevmeyi sevdim
En çok da süzülen ışığı
Yol yorgunu bir seyyah
Ne garip ne sefil ne de yalnız
İnancımla solmadan sileceğim
rüyalarım
En çok da beni ayakta uyutanlar
Soldan sağa saydığım
Aymazlığında sözcüklerin
İlahi Ateşle y/andığım
Sığınağım ve şiarım
Gerçek olmayacağı kadar da kimse
günaha batan
Gönül teknemde aşk
Gönül tekkemde ışık
Ruhumun üşüyenlere verdiği söz misali
Üşüsem de üşütmedim
Üşenmeden hep sevdim inandım
Uyruğu ve ulağı olmayan şiirlerin
çemberinde
Yatıya kalan bir isyan
Ama sadece zalime iblise
Ket vuranlara veryansın
Kat çıkanlara ruhumda,
Aykırı bir metafor iken şiire
B/andığım tüm benliğim, nefesim
Neferi iken tüm renklerin
Çünkü ben beyazdım sadece beyaz
İçimi diri tutan yüreğimdeki her
niyaz…