Fırtına öncesi deniz gibiyim,
bir şeyler olacak hissi
kaburgalarımda dolaşıyor
ama durdurmaya
ne mecalim var
ne de gücüm.
Bol sulanmaktan çürümüş bir orkideyim,
bir şeylerin ters gittiğini biliyorum.
Halı altına süpürdüğüm her gerçek
sırtımda birikmiş toz gibi,
yoruldum.
Konuşsam anlamayacaklar,
sussam
çorak topraklara dönüyorum.
Ağlasam çocuk gibi
“deli” derler,
gülsem
hafifmeşrep.
Kırık tuşlu bir piyanoyum,
bensiz olmuyor
benle de olmuyor.
Notası eksik bir şarkı gibi
askıda kaldım.
Beni
benden başkası anlamıyor.
Nasıl mıyım, bilmiyorum.
Bir dervişim,
bir abdal.
Ellerim açık,
Tanrı’ya istekler sıralıyorum;
dua mı bu
manifest mi
ben de bilmiyorum.
Yorgunum.
Yorgun.
