Online Üye
Online Ziyaretçi
Perde açıldı yine, alkışlar cebren
Sahne tozlu, dekor kan, rolü hep aynı devren
Haydut oğlu haydut selam çakıp eğilir
Mazlum figüran olur, ölür; perde sevilir.
Ceket ütülü, kravat barış rengi
Elinde tokmak var, adaletin dengi
Vurdukça susar vicdan, çınlar salon
Hak diye satılır her yeni talan, her yeni yon.
Sarı şeytan azmış, diyenin dili kesik
Dur diyene sürgün, susana bir kemik
Beslenir mazlumun iliğinden, kanından
Bir küre döner durur çocukların anından.
Hukuk vitrin süsü, camı pahalı
İçinde mankenler: kör, sağır, ahlâkı
Etiketinde yazar “eşitlik – adalet”
Kasada fiş kesilir: zulüm + sessizlik = saadet.
Bir mahkeme kurulur ekran başında
Hakim reyting bakar karar aşamasında
Sanık güçlü ise beraat hazır
Mazlum suçludur çünkü fazla fakirdir, fazla hazir.
Sorarsın: “Çare nedir bu düzen içinde?”
Derler ki: “Sus, karışma, evine çekilince”
Oysa dağınık duran, tek tek duran
Her çağda ezilmiş, her çağda yanan.
Birlik ol desen “aman siyaset”
Zulüm olunca derler “kader, nasip, kısmet”
Mazlum ağlasa suç, zalim gülse normal
Vicdan çoktan göç etmiş, adresi meçhul, postal.
“Bana ne” diyen dünya sessiz sedasız
Hem Hakk’ı bilmez hem Hakk’a vefasız
Ekranlar dolu, mide tok, yürek boş
Havasız kalmış insanlık, nefes borcu sarhoş.
Yatmakla olmaz elbet, çalışmak gerek
Ama kimi çalışır, kimi çalar; buna da “emek”
Alın teri kutsal derler, lafta kalır
Ter dökenin payına borç, sabredenin kaderi kalır.
Kaygı etmesen de sıra sana gelir
Zulüm adres sormaz, günü gelir bulur
Bugün başkasına, yarın sana vurur
Duvar sandığın şey, aslında sana doğru durur.
“Beni ilgilendirmez” deme sakın
Ateş uzaktır dersin, rüzgâr yakındır bakın
Bir gün kapına dayanır o sahte düzen
O zaman alkış bulmaz ne bahane ne süzen.
Dur diyen olmazsa güçlü hayduta
Haydut sahneden inmez, alışır puta
Güçsüz savrulur, ezilir, unutulur
Tarih yazar ama geç okur, geç anlaşılır.
Ga-040126