Yýllar önce, o dönem Türkiye’nin en büyük edebî, ilmî ve kültürel aylýk dergisinin Amsterdam temsilciliðinde gönüllü olarak görev almýþtým. Birkaç arkadaþ el ele vererek, derginin daha fazla insana ulaþabilmesi için canla baþla çalýþýyorduk. Emek verince bazý þeylerin gerçekten mümkün olduðunu görmüþtük; Amsterdam’da neredeyse hiç tanýnmayan dergiye hatýrý sayýlýr sayýda yýllýk abone kazandýrmýþtýk.

Sadece hafta sonlarý kurulan meþhur Beverwijk pazarýnda esnafa dergiyi tanýtýyor, ilgisini çekenlere ya dergi satýyor ya da abonelik yaptýrýyorduk. 

Daha fazla kiþiye ulaþabilmek için gerek Amsterdam’da gerekse Hollanda genelinde aylýk toplantýlar yapýyor; bu toplantýlarda bilgi alýþveriþinde bulunuyor, yeni fikirleri tartýþýyorduk.
Ülke çapýndaki toplantýlardan biri Tilburg þehrinde yapýlmýþtý. Bu toplantýnýn en önemli özelliði, derginin baþyazarýnýn da katýlmýþ olmasýydý. Amsterdam ekibi olarak çalýþmalarýmýzý detaylý bir þekilde anlattýk. Ardýndan diðer þehirlerden gelen gönüllüler kendi faaliyetlerini paylaþtýlar. Sonrasýnda sýra “Bundan sonra neler yapabiliriz?” sorusuna gelmiþti.

Tilburg’dan katýlan bir arkadaþ hemen söz alarak, dergi adýna bir kompozisyon yarýþmasý düzenlemeyi önerdi. Yarýþmayý düzenlemek kolaydý; lafla peynir gemisi yürütmek misali… Fikir ortaya atýlmýþtý ama iþ ödüllere gelince herkes duraksadý. Peki, dereceye girenlere ne hediye edilecekti?

Aradan yýllar geçti; Tilburg’dan gelen arkadaþýn nasýl bir ödül düþündüðünü hatýrlamýyorum. Yarýþma ve ödüller meselesi en az iki saat boyunca toplantýnýn ana gündemi oldu. Konu dönüp dolaþýp sponsor bulmaya geldi; çünkü yarýþma düzenlemek, ödül vermek ciddi bir maddi imkân gerektiriyordu. Oysa gönüllü olarak çalýþtýðýmýz dergi, býrakýn maddi destek vermeyi, abonelere indirim yapmayý bile kabul etmemiþti.

Tam bu sýrada, kompozisyon yarýþmasý fikrini ortaya atýp en az iki saatimizi alan vatandaþ, gitmek için izin istedi. Oysa toplantý henüz bitmemiþti; hatta en hararetli anýndaydýk.

Sebebini sorduðumuzda þu cevabý aldýk: “Abi, benim dergiyle bir alakam yok. Ben bu binanýn çaycýsýyým! Ev sahibi olarak toplantýya katýlýnmamasýnýn ayýp olacaðý düþünülmüþ, o yüzden bu görev bana verildi…” O günün en büyük kazanýmý, arkadaþýn çaycý olduðunu —geç de olsa— öðrenmemizdi. Ya söylemeseydi?

Sözü uzatmayayým; geliþmelere ve icraatlara bakýnca, kocaman dünyada ne kadar çok ‘çaycý’ olduðunu insan daha iyi anlýyor…

Abdullah konuksever