Masadaki Şiir 2

MASADAKİ ŞİİR (2)

Bu şiir de 

aynı masada duruyor

Masadaki ilk şiirle birlikte. 

Masada

iki parmak izi var.

Biri şaire ait,

Silinmemiş bu parmak izlerinden öteki ise 

Kim okuduysa onu, ona. 

Bunlar birbirilerine küsmüşler, 

Keşke barışsalar. 

Ama birileri barışı haketmiyor. 

Bu şiir

kahve lekesine alınmıyor, aldırmıyor. 

Hatta seviyor onu.

Çünkü bazı cümleler

lekelenmeden inandırıcı olmuyor.

Ve bazıları eksik kalmadan… 

Masada

bir kalem dönüp duruyor.

Ucu açılmış,

sabırla.

Şiir bakıyor kaleme

kalem bakıyor şiire.

Hangisi yazacak

kararsızlar.

Bu şiir

yüksek sesle konuşmuyor.

Masaya saygısı var.

Vurup kaçmıyor.

Sandalyeyi itip gitmiyor.

Saygılı, saygısı var hayata. 

Bir tabak kenarda.

Boş.

Ama tabağın boşluğu

tok bir boşluk.

Az önce biri doymuş sanki.

Bu şiir

yargılamıyor.

Masaya geleni

olduğu gibi kabul ediyor.

Ne getirdin diye sormuyor.

Niye getirdin diye hiç sormuyor.

Masada

bir anlık bir deli kahkaha var.

Kim attı belli değil.

Acayip. 

Bu şiir

masanın ahşabını mimliyor. 

Çiziklerini sayıyor, sayıyor… 

Her çizikte

bir “orada kalmışlık” var.

Sonra

şarkı giriyor araya… 

Radyo gibi değil.

Hatıra gibi mi? 

Değil. 

Sanki… 

Barış gibi. 

Masadaki şiir biliyor:

Bazı sözler

yazılmaz,

söylenmez, 

İncinmez, 

Bağırmaz, 

Ağlamaz, 

Mez maz da 

Mez maz… 

Ama yaşanır. 

Yaşanır. 

Ve masadaki şiirin sonuna

şunlar bırakılıyor:

(Arkadaşım eş, arkadaşım şek, arkadaşım eşek)

(Arkadaşım eş, arkadaşım şek, arkadaşım eşek)

(Arkadaşım eş, arkadaşım şek, arkadaşım eşek)

(Arkadaşım eş, arkadaşım şek, arkadaşım eşek)

Şair son noktayı şöyle koymak istiyor. 

Ve koyuyor. 

-

Savaşı çıkaran, 

Savaşı sürükleyen,

Savaşı körükleyen, 

Eşşoğlu eşşeklere gelsin, 

Bu sıradaki ve masadaki şiirler, diyor. 

Çünkü; 

Ve, 

Nokta. 

13 Ocak 2026