Gökyüzü Kargaların Yokluğudur

Bir arayışın güftesi adeta ömür hani zamanla mekânla sınırlı yaşantılarımıza sunmak istediklerimiz…

Düş gücüne rağbet eden bir gökyüzü ve pervazında saklı hayaletle üstelik sadece dünde kalanlar da değil…

Bir Joyce ’ta saklı iken hayat düzlemi en çok da çoğalan bir varlık iken insan asla da geri duramayan topluma karışmaktan ve tin-ikizini arayan…

Bir diğer ucu hayatın tıpkı Kafka’nın öncülük ettiği yalnızlığın perdeleri sıkı sıkıya kapalı iken ve kimselerin de müdahale etmesini istemediği bir hayat özlemi ve yalnız yaşayan ve yalnız ölen bir ekol.

Kalabalık bir hayat sürek James Joyce ve yalnızlığa düşkün diğer yandan yalnız kalmasına izin verilmeyen.

Terazinin hangi kefesi ağır basıyorsa oysaki bunu genellemek pek de imkân dâhilinde değil ne de olsa hayat sunulandan ibaret olduğu kadar bireyin de uğraşısı ile kendine göre bir şekil alıyor ve kader çizgisi nerede başlayıp da nerede sonlanacaksa.

Sözcükler kimi zaman hayata birkaç beden büyük gelen ne de olsa hayatın iz düşümü kelimelerle farklı anlamlar kazanabilmekte ve kişi izah ettiği kadar anlaşılır yine de kimi zaman anlaşılmak o kadar da basit değil…

Bir yüklemse hayat, özne illa ki baskı altında ve işte gizli özne olmaya meyleden…

Emir kipleri ile gidişler-gelişler kimi zaman sınırlandırılırken insanın genelde gözü görmüyor her detayı ve ulvi bir istikamette an gelip kalp gözü biçimleniyor inancın eşliğinde kuleler dikiyoruz hayata: kimi zaman görünmeyeni resmetmek istiyoruz lakin an geliyor tek bir detay bile resmin genelini görmemize izin vermiyor.

Belki de bizleriz birbirimizin hayatından çaldıklarımızla kendimize sahte ve çalıntı dünyalar yarattığımız…

An geliyor ve hayaller gasp ediliyor elbet çalınan huzur kimi zaman yaşama sevincine dahi ket vuran bir düzen elbet kolaylıkla düze çıkamadığımız oysaki görüntü itibari ile herkesin mükemmel ve imrenilesi hayatları var ve işte hizmete giren düş gücü en azından can yakan gerçekleri kısa süreliğine de olsa görmezden geliyoruz.

Bir şiirse hayatı resmeden ya da bir hikâye aslında kendi hikâyemizi yazdığımızı sanıp rolümüzü de bir o kadar üstün bir performansla oynuyoruz.

Ve sahne…

Görüntü itibari ile mükemmel roller biçilmiş bizlere ya, arka plandaki hüzün neyin nesi? Elbet bir şeylere duyduğumuz özlem kimi zaman sevginin dahi ulaşamadığı buz dağının en zirvesinde bir karanlığı delmek isterken…

Roller kimi zaman halis munis.

Kimi zaman bıçkın gölgeler ve sus pus bir evren oysaki gürültü had safhada tıpkı adaletsizlik gibi tıpkı önü alınmayan acı gibi…

‘’Gökyüzü kargaların yokluğudur.’’ (Kafka)

İbraz ettiği üzere Kafka’nın; yaşam insanı asla kendi haline bırakmıyor.

Ne kadar uzağında kalmak isteseniz de belanın ya da felaketlerin illa ki bela gelip de sizi buluyor.

Sorunsuz insan sahiden mevcut mu yeryüzünde peki?

Elbet karşılığı mutlu insan hele ki günümüz dünyasında sorunsuz insana da kolayca rastlanmazken.

Zorunluluklar elbet hayatın size yaşattığı ve nice zorluk ve asla dinmek bilmeyen bir çırpınış: sözüm ona yalnız kalmak ve kendisi olabilmek adına umutsuzca çırpınan birey.

Elbet boş bir çabadan ibaret iken tüm olup biten.

Boğuşmak zorunda kaldığımız sayısız gereksiz detay ve de bizi zorlayan nice insan ve asla kendisi olmayı başaramayan bir insan ve nicesi.

Ve işte en baştaki inancın ispatı:

Gökyüzü kargaların yokluğudur da gerçekten.

Bir uzlaşım ise hasretini duyduğumuz ve çıkış noktamız sadece kendimiz olmaksa elbet hayal kurduğumuz kadar mutlu ve sorunsuzuz hele ki günümüzde değişmeyen gerçekleri de illa ki kabul ettiğimiz…

Bir düşe endeksli olmaksa yaşamak, yazmak ve sevmek için binlerce sebep de bulabiliriz hani tıpkı dünde olduğu gibi ve bir aşkın şiarı iken şiirler yazmakla aşılası duvarlar ve sınırlar gerçi iç dünyamızın da ihlal edilmesine engel olamazken bir hayalle yetinmeyi bilmek bile mutluluğun çıtasını yükselten…