Düştüğüm Kadar da Hayatın Peşine

Cürüm işleyen bir renktin belki de ey, sen karanlık…

En çok da kamaşan gözlerime yansıyan O İlahi Işıltının etkisiyle kendimi bulmaktan da öte ve desturu sözcüklerin, karanlığın minvalinde dahi her şeyi herkesi net görebildiğim.

Sandıktan çıkan esvaba baktım da

Bir misyondu mademki üstlendiğim

Bir de vizon kürk gibi içimi ısıtan yaşama sevincim

Gölgemdi katıksız peşimde ve duyguların

İkbalinde yeşeren yeni bir gün

Ne çatık kaşlı hüsran engel olabildi alabildiğine büyümeme

Ne de çocuk kalbimden firar etti masumiyetim

Tasvirler yüklü ruhum

Aşkın küpeştesine yaslanmış mutum

Hacimsiz değil asla ölçüsüz hiç değil…

Alabildiğine vakur ve gururlu bir serzenişe

Dokunmak misali olabildiğince tüm kalplere

Mahzun duruşumu sunmuştum mademki dünde kaldığı kadar;

Meali umuda dönük bir karnaval misali

Beyanım ve itirazım ve sevda makamım

Gönül tininde arz ettiğim dualarım

Elbet yüreğimi titreten bir mevsimden dahi çok öte

Suretlerin asılı kaldığı

Yıktığım kadar da tüm duvarları

Mihrabı bak, yine yerindeydi güneşin

Bir mim sanatçısı gibi kalemin titrettiği yüreğin

Endamına yenik düşen zalimi ve nefreti

Uzak tuttuğum kadar da kendimden

Asla ihanet etmeyeceğim bir zincir misali

Ardı ardına eklediğim demet demet çiçeğin de dinmez kokusu

Solmak ne kelime başımdan savdığım kadar

Dünde kalan o tutulu nutku

Bak, nasıl da dönüştürmüştü yüce Mevla:

Hem yazmaya doyamadığım hem de sevmelere

Coşkuma sirayet eden nice hayali de

Gerçek kılmak adına

Düştüğüm kadar da hayatın peşine

Ne düşkündüm ne cahil ne de yaralı

Kanadığım yerden yamaladığım kadar da dünde kalan efkârı

Bir teselli hatta daha fazlası

Tecelli eden ırksız ve uyruksuz güzelliklerin de benden tek ricası

Figanı yitik ise ömrün

Sevdama nakşeden onca örüntünün

Ve işte sarmalında bilinmezin

Servet değerinde neyse kâinatı ve hayatı sahiplendiğim

Kimi gölge kimi metruk harabe

Firar ettiğim zalim yüreklerde de yoktu asla tövbe

Sevabımla günahımla Rabbin rızasına binaen

Ve işte o devran ki:

Aşkla devindiğim

Umudu da hayata pelesenk ettiğim

Mimarisi yarınların mademki hicretim

Devam ettiğim kadar aydınlık yoluma

Ve hibe ettiğim şiirlerden düşen ne ise payıma

Dişimle tırnağımla ulaştığım insanlık makamında

Uzağında yeis dolu insanların fıtratına

Asla yakın durmadığım ve kurulan tuzaklara

Alabildiğine uzak

Elbet de kursağımdan geçmezken en küçük haram lokma…