Yüce Rabbim Sen Koru Ülkemizi İnsanımızı

Terk edilmiş bir düş’ sün sen izahı olmayan acıların depreştiği o devasa eksen ve acıların çoğaldığı kutsanmış evren.

Sözcükler pürü pak şairin de yüreği ak ve endamlı acılardan örülü bir kehanet değil işin aslı şairse asla kâhin değil.

Metazori değil duygular ve yükümlülükler bizler ki…

Asrın felaketine yakalanan bir ülkeyiz bir deprem ülkesiyiz işin aslı ve işte cefayı yüklendiğimiz kadar sefasını da sürmeliyiz hayatın elbet daha da çok alınacak tedbirlerin nezdinde yürek yüreğe kucak kucağa verdiğimiz nispette hüzün bataryamız çabuk boşalacaktır temennisi ile umutlara yarınlara uzanırken.

Gün ölgün.

Gül süzgün.

İnsanım nasıl da hüzünlü bir yandan da eşlik eden o gaipten gelen coşku ve umut ve işte asılı ruhlarımız en tepede el ele vermişken hala umutla yeni canlar kurtarmayı bekliyor yiğit insanımız.

Yârimiz vatan.

Yarenimiz insan.

Yâd edilesi dünümüz günde saklı ve yarınları örme telaşı.

Asla afaki değil duygularımız bilakis içten ve gerçek ve bilinçli ve işte iz düşümü ömrün bazen kavislerde bazen şeritlerde gizli ruhun propagandası hayatın da ne çok dikiti ve sarkıtı mevcut iken anda.

Ansızın geceyi deşen.

Ansızın on binlerce canı içine çeken.

Ansızın gelen ve gitmek bilmeyen…

Asrın felaketi.

Asrın hüzün yüklü esareti.

Azat edilesi bir duygu seli ki yüreği derinden burkan ve üzen.

Gün, bu gün.

Gün, yarın.

Gün illa ki da gün yüzü görecek canım vatanım ve insanım.

Beşerin başat duyguları ve de başaklar kadar dolu iken ruhların infilakı ve işte ansızın bastıran sağanak ve ansızın çöken binlerce bina ve inşaat.

İnsanım yiten insanım yitiren ömrü.

İnsanım el ele ve insanım yürek yüreğe.

Ve inadına kederin, kaderi telaffuz edip teslimiyeti inanan Mümin’in…

Yerin çöken asfaltı ve göğün çağrısı ve semanın nazı ve bizlerin niyazı ve çemkiren iblise ve zalime verilecek yanıtın ifası…

Bizler ki asil kanımızla tarihe defalarca damgasını vuran ve bizler ki çatık kaşlı mevsimlerle savaşan ve bizler ki ruhu da zihni de aydın ve yüreği engin ve iman gücüne asılı nice neferleriyiz Türk Milletinin.

Sözcükler asla düş değil.

Sözcükler asla dişin kovuğunda kalan duygudan ibaret değil.

Bizler ki asil kanımızla ve tek yürek atmamızla ünlenmiş ve şahlanmış cihan nezdinde ülkümüzle ve ülkemizle iç içte kurulan köprüler nezdinde nasıl da arka çıktık birbirimize Allah’ın izniyle.

Yanan yürekler var.

Yanan coğrafyalar ve de.

Yağmalanan hangi iklimse önem arz etmeyen çünkü bizler, asil Türk Milleti ve iman gücüyle hayata şerh düşen ve bilinmeze saygılı ve en bilindik duygu iken bir olmak birlik olmak zamanı yeniden gelip de dayanmışken kapıya.

Dayanamaz yüreklerimiz hele ki hele ki…

Birimiz aç iken tok yatamaz bizim neslimiz ve çoktan öldürdüğümüz nefsimiz…

Bizler ki…

Aşkın evrelerine şahit ve İlahi Aşkın varlığına delalet şiarımız nasıl ki iman gücü ve vatan sevgisi.

Bir çocuk ve bir kadın…

Bir bebek ve bir yaşlı ve erkek.

Kim olursak olalım kimliğimiz İlahi Aşka delalet ve sevgiyle büyüyen neslimiz ve coğrafyamız ve kutsak topraklarımız ve bayrağımız ve asaletimiz nasıl da namı ile yürüdü dünya tarihinde.

Şerh düştük ne mutlu bizlere.

Şahit yüce Rabbimizdir ne kutlu yüreklere.

Kat izinde bu acının ve paylaşarak acının dağılması ve azalması saklı İnşallah Allah nezdinde.

Hüzün bulutları.

Hazan rengi ve solgun mizaçları…

Elbet diriltecek olan yüce Mevla nasıl ki baş koyduk biz Allah ve vatan yoluna…

Şiarımız engin.

Şairimiz üzgün.

Şerh düştüğümüz yüzlerce yıl ve tükenmeyen bir tutku ve yanık türkü nasıl da dağlar yürekleri…

Metanetimizle ve şeceremiz ve asaletimizle nasıl ki delalet yarınlara günde saklı hüzün bulutları dağılacaktır de İnşallah en kısa sürede ama…

Asla unutulmayacak bu büyük acı ve ruhları şad olsun depremden ölen vatandaşlarımızın.

Asil milletimizle nasıl da sahip çıktık yetime ve öksüze ve evladını kaybeden yaralı anneye yaralı babaya ve yaramız ve hicranımız öylesine derin ki devlet ve millet verip de el ele yeniden yazacağız hikâyemizi.

Mutlu sondur bu hikâyenin nihayete ermeden yeni hikâyelere kanat açtığı ve işte yediden yetmişe dinmeyen bir heves ve istekle yedi cihan da duysun hani nasıl da yürek yüreğe verdiğimizi.

İnsanlık ve iman gücü ve vatan aşkı ve yanık kokan türküleri Türk Milletinin ç/ağlayan nesilden nesle nasıl da yüzü gülecektir asil Türk insanının ve tutulan nutku değil tutuşan yüreğidir insanımın yeniden doğduğu ve aydınlık yarınların doğurduğu binlerce tebessüm binlerce niyaz uçuşurken yüreklerde elbet göğsümüzü de kabartandır birbirimize verdiğimiz destek ve huzur ve umut ve sevgi.

Yüce Rabbim şükürler olsun sana…

Yüce Rabbim, yanan yüreklerimize ferahlık veren yine sensin…

Yüce Rabbim, sen bağışla bize evladımızı ve vatanımızı ve anamızı ve babamızı ve insanımızı ve atamızı.

Yüce Rabbim, dayanma gücü veren yine sensin ve şükürler olsun ki sana: bizler asla yıkılmadık ve yok olmadık ve sonsuzluğa da damga vuracağız yaşadığımız kadar hayatı yaşattığımız kadar imanımızı ve sevgimizi ve vatan aşkımızı…

Yüce Rabbim sen varsan gam yok.

Yüce Rabbim, sen koru ülkemizi, insanımızı…