Dakikalarý kum tanelerine çevirdim sensizlikte. 

Gözlerimin pusulasý durmadan okyanusunu gösterdi. 

Boðulmaktan korkmadým— 

Yalnýzca... gözlerim senden vazgeçemedi. 

Yüzeyde dans eden ýþýðýn da, 
Derinlerde saklý karanlýðýn da, 
Gizli hazinesisin sen. 

Efsanelerdeki kuþlar gibi, 

Öyle sevdim ki denizini— 

Susuz kalsam da, 

Ýçmeye kýyamadým. 

Bir adýmýn... 

Zihnimi küçücük bir sokaða çiviledi. 

Günler akýp geçti— 

Ben taþ kesildim, sessizce  

okyanusunun çaðrýsýný bekledim. 

O günden sonra, her an— 

Ayný sokaktan geçtim. 

Ayný yöne baktým. 

Ayný hisse döndüm. 

Belki bir gün 
dalgalarýnýn beni de sürüklemesini umarak. 

Sen hiçbir þeyden habersiz otururken— 

Ýsmini ruhumun tahtýna kazýdým. 

Bu, ne bir söz, ne de bir yemin. 

Sözler bozulur, yeminler kýrýlýr. 

Ama ben... 

Hâlâ, 

Bakýþlarýmda saklarým teslimiyetimi. 

Seni gördüðüm an dizeler üþüþür aklýma. 

Yine susarým— 

Belki bir gün, sana layýk bir þiir yazabilme uðruna. 

Kollarýn ilk kez beni sardýðýnda gördüðüm, 

Aynamýzdaki o yansýmaya tutunurum. 

Ayný ateþe, ayný siyaha, ayný kýrýklara. 

Sevgilim. 

Boðulmak da kabulüm, yanmak da. 

Seni seyre dalmýþken 
susuzluktan göçüp gitmek de.