Yanıldığım Dil

Biri vardı. 
İsmi— 
eksikliklerimin ardına sızan bir kelimeydi. 
 
Dudaklarından dökülenler, 
içimde bir kapıyı aralardı. 
O boşluktan girerdi— 
en saklı arzularımı 
bir harita gibi sererdi önüme. 
 
Parmakları hep aceleciydi. 
Kayıp gitmeden, 
sıkı sıkı kavrardı. 
 
Gözleri... 
hep duyardım seslerini. 
Ve çözülürdü dizlerimin bağı. 
 
Biri vardı. 
İsmi— 
önce dualarımda anıldı. 
Şimdi fısıldadıkça 
gecelerimde hayaletini avlıyorum. 
 
Sözleri uçup gitti. 
Ne eylem kaldı, ne inkâr. 
 
O boşluğu benim sandım. 
O dokunuşu kutsal saydım. 
 
Biri vardı. 
Kalbimin dilini 
onun kelimelerinde bulduğumu sandığım. 
 
Armağan sandığım o kelimeler, 
boşluğunda saklı 
birer hançer— 
yalanın en tatlı tonunda 
gecenin en koyu damarında. 
 
Bana bıraktığı, 
ne sevmekmiş 
ne anlamak. 
 
Yalnızca... 
onun gözyaşlarından— 
bir avuç hançer.