Pusula

Alnına dökülen saç tellerinden 

ruhunun kıvrımları dokunmuş. 

Dağınık, savrulgan— 

asi. 

Seni daha tanımadan, 

gözlerim kutsal bir yemin etmiş. 

Kaçırsam da, sahibine— 

sana düşüyorlar. 

Aynı şarkıya zincirlenmişiz. 

Başlığı ismin, 

ritmi—isyankâr 

dili çoktan unutulmuş. 

Ayaklarım,  

bir balerinle bir çocuğu taşıyor— 

aynı anda. 

İzlemek, ezberlemek— 

anlamak. 

Yalnızca... 

Eşlik etmek. 

Gözlerini böyle kısınca sakladıklarına. 

Hatların keskinleştikçe yanışıma. 

Elmacık kemiğindeki 

o yara izinden 

fısıldanan geçmişine. 

Bu karanlık heykelin 

bir diğer sayfasında— 

Zorlanmamış zarifliğin, 

burnunun ucundaki 

utangaç yuvarlaklık, 

kulaklarının o gereksiz tatlılığı. 

Yüzündeki her kıvrım 

başka bir kelime. 

Her harfinde, 

sana saplanıp kalıyorum. 

Anlamak mümkünse bile, 

çırpınmıyorum. 

Ne zaman sana baksam, 

yollar siliniyor. 

Ama kaybolmuyorum. 

Zaten... yönüm hep sendin.