Alnýna dökülen saç tellerinden 

ruhunun kývrýmlarý dokunmuþ. 

Daðýnýk, savrulgan— 

asi. 

Seni daha tanýmadan, 

gözlerim kutsal bir yemin etmiþ. 

Kaçýrsam da, sahibine— 

sana düþüyorlar. 

Ayný þarkýya zincirlenmiþiz. 

Baþlýðý ismin, 

ritmi—isyankâr 

dili çoktan unutulmuþ. 

Ayaklarým,  

bir balerinle bir çocuðu taþýyor— 

ayný anda. 

Ýzlemek, ezberlemek— 

anlamak. 

Yalnýzca... 

Eþlik etmek. 

Gözlerini böyle kýsýnca sakladýklarýna. 

Hatlarýn keskinleþtikçe yanýþýma. 

Elmacýk kemiðindeki 

o yara izinden 

fýsýldanan geçmiþine. 

Bu karanlýk heykelin 

bir diðer sayfasýnda— 

Zorlanmamýþ zarifliðin, 

burnunun ucundaki 

utangaç yuvarlaklýk, 

kulaklarýnýn o gereksiz tatlýlýðý. 

Yüzündeki her kývrým 

baþka bir kelime. 

Her harfinde, 

sana saplanýp kalýyorum. 

Anlamak mümkünse bile, 

çýrpýnmýyorum. 

Ne zaman sana baksam, 

yollar siliniyor. 

Ama kaybolmuyorum. 

Zaten... yönüm hep sendin.