Beni Aşk Ateşine Attın Ya Gönlüm

Beni Aşk Ateşine Attın Ya Gönlüm

Beni aşk ateşine attın ya gönlüm, o günden beri içimde sönmeyen bir yangın başladı. Gönlümün en derin yerinde bir köz tutuşturup gittin, ben de her nefeste o ateşi içime çektim. Sabah uyanıyorum, gözlerimde dumanı tüter hâlâ; akşam yatıyorum, rüyalarımda alev alev yanıyorum. Kül oldum resmen, ama küllerim bile onun adıyla yanıyor. Yaktın beni, ey sevgili, yaktın da ne güzel yaktın; hâlâ o ateşle ısınmaya çalışıyorum sensiz gecelerde.

O gün seni gördüğüm an başladı her şey. Gözlerin bir kıvılcım gibi düştü gönlüme, kıvılcım büyüdü, alev oldu, sonra kor, sonra yangın. Beni aşk ateşine attın, ben de çırpınmadan, razı oldum o ateşe. Gönlüm aşk ateşiyle yandı, yandı da bitmedi; her yanık yerinden yeni bir duman yükseldi, her duman yeni bir hasret doğurdu. Sen gittin, serin sulara, yeşil vadilere; ben kaldım burada, köz gibi kızaran yaralarla. Bazen düşünüyorum, belki bir gün söner bu ateş diye, ama hayır… O ateş seninle doğdu, seninle yaşar, sensiz bile seni yakmaya devam eder. Külüm kaldı geriye, ama o külün içinde bile senin adın harf harf yanıyor.

Beni aşk ateşine attın, köz gibi yaktın bağrımı

Gönlüm o narla tutuştu, kül etti her sabahımı

Bir damla su mu sandım sevgini, söndürür yangınımı?

 Hâlâ yanıyorum, senin adınla yakma canımı

Aşk ateşine attın beni, har har yandım gecemde

Gönlüm kor oldu, dumanı tütüyor gözlerimde

Sen gittin serin sulara, ben kaldım bu közde

 Yanarım yanarım bitmem, aşkınla ölürsem ölürüm

 Ateşe attın beni ey sevgili, alev alev sardın

Gönlüm yangın yeri şimdi, köz köz kaldı ardın

Söndürmez bu ateşi ne yağmur ne gözyaşın

Yanıyorum hâlâ, yanıyorum seninle yanıyorum

Beni aşk ateşine attın, yaktın içimi dışımı

Gönlüm o ateşle yoğruldu, oldu közden aşımı

Belki bir gün söner sanma, harlanıyor her daim

Seninle yanmak güzel, sensiz sönmek haram

 Beni aşk ateşine attın. Bir bakışınla, bir gülüşünle tutuşturdun içimi. Gönlüm o andan beri aşk ateşiyle yanıyor; ne su söndürüyor, ne gözyaşı, ne zaman. Köz köz oldum, duman oldum, kül oldum ama hâlâ yanıyorum. Sen küle çevirdin beni, ey zalim sevgili, ama bu kül bile senin için yanıyor. Ateşin içindeyim, senin ateşinde… Ve garip, bu yanmak hoşuma gidiyor. Söndürme sakın, harla daha da; sensiz yanmaktansa, seninle kül olmak varken.

Bir bakışınla, bir gülüşünle tutuşturdun içimi. Gönlüm o andan beri aşk ateşiyle yanıyor; ne su söndürüyor, ne gözyaşı, ne zaman. O kıvılcım düştüğü yerden yayıldı, damar damar dolaştı içimde, her nefeste harlandı. Sabahları uyanınca ilk hissettiğim o sıcaklık oluyor hâlâ; sanki göğsümde bir ocak yanıyor, dumanı gözlerime doluyor. Akşamları yattığımda, karanlıkta bile alev alev parlıyor hatıralar. Sen bir anlık bir ışık gibi geçtin hayatımdan, ama bıraktığın ateş kalıcı oldu.

Bazen düşünüyorum, bu yangın niye sönmüyor diye. Yağmur yağsa da ıslanmıyor içim, rüzgâr esse de küle dönmüyor közler. Aksine, her özlemle biraz daha harlanıyor. Gönlümün en kuytu köşelerinde bile senin adın yazılı közler gibi duruyor; dokunsam yanıyorum, dokunmasam da yanıyorum. Zalim bir ateş bu, ey sevgili... Hem yakıyor, hem ısıtıyor. Sensiz gecelerde üşümemek için o ateşe sarılıyorum, kül olsam da yine seni arıyorum içinde.

Belki bir gün söner diye bekliyorum, ama biliyorum ki sönmeyecek. Çünkü o ateş seninle doğdu, seninle büyüdü. Söndürmek istesem de elim varmıyor; çünkü o yanık yerlerde bile sen varsın. Gönlüm aşk ateşiyle yanıyor hâlâ ve garip, bu yanmak bana iyi geliyor. Sönmesin, harlasın daha da... Seninle yanmak varken, sensiz küle dönmektense ben varım.Vesselam.

Mehmet Aluç