Şimdi Sırası Mıydı Hem Şiir Yazmanın

Ütülü düşlerin rahmine düştü gece ne de olsa tüp bebekti doğacak mehtap doğacak gün sırma saçlı yelloz Mart şarkıları kimi naftalin kokan kimi yasemin ütüsüz düşlerden çıkıp da yola şairin vardığı ıssız liman.

Göktü şerlerin isyanına vakıf

Lakin her daim aydınlık

Ne de olsa nuru ile yıkanmıştı bulutlar aşkın ve mehtabın

Önsezilerine de yenik düşen efkârın.

Tamtakır kimi sofra kimi çeşme

İzbandut gölgelerse pişekar

Savunmasını sunacak az sonra şair ve gece

Ilıman düşler yakası

Sözcüklerin fıkrası

Nevruzun fıtratı

Geceye pençelerini geçirdi ağır küfe

Acının da başşehri

Sözcüklerin titreşen titri

En çok da şairin tini

Göğsünde yıldızlar

Yankısına kulak veren yakamoz

Sözcükleri kıydığı o devasa bıçak

Sancılı bazense silik bir nevroz

Artık kim ise şerh düşen görünmeyene

Artık kim ise

Aklı emanet bir diğerine

Şükürler olsun ki akıl zenginliğini koruyan beşere

Gün kayıp

Gece asık yüzlü

Sicilinde saklı notalar ve nice teferruat

Şairin asla da değilken kıytırık olmayan nice diploma

Gönlünde esen rüzgâra kondurduğu sevimli merhaba

Şimdi sırası mıydı hem şiir yazmanın?

Kim yapacaksa artık propagandasını?

Şiarı aşk olsa ne ki şairin

Uyduruk sevdalardan gelir mi ki sırası bunca nezaketin?

Hüzün yoldaş gece ise yol

Derya deniz şairin gönlü bazense bir kor

İçine düşülesi o kuyu zemheriden beter

Kimi insanın da huyu

Arsız bir nükte belki de kalemin asla tutulmayan nutku

O halde duygular fora, şair!

Yazabildiğince yaz,

Kim tutar seni…