Bir gün kalbimi bir kuyu gibi kazdım,
içinden su çıkmadı,
ama bir sürü eski dua çıktı.
Meğer insan
en çok kendi içinden kayboluyormuş.
Bir kuş kondu kalbimin eşiğine o gün,
adı sabırdı.
Kanatlarını çırpmadı bile,
çünkü biliyordu
bazı kalpler uçmak için değil,
yanarak öğrenmek için yaratılmıştır.
Ben de yandım.
Öyle ateşler gördüm ki içimde,
bir mum utandı aydınlığından,
bir güneş utandı sıcaklığından.
Çünkü insanın kalbi yanınca
ateş değil,
hakikat parlar.
Bir gün artık anladım.
Bizi yaralayan insanlar
bize zulmedenler değilmiş aslında.
Onlar sadece
Allah’ın kalbimize tuttuğu aynalarmış.
Kendimizi görelim diye.
Bir çöl yürüdüm sonra,
susuzlukla değil
özlemle kavrulan bir çöl.
Her kum tanesi bana şunu fısıldadı.
Ey yolcu,
gözyaşı dökmekten utanma.
Çünkü yağmur ağlamasa
toprak cennet kokmaz.
Ben de ağladım.
Gözlerimden düşen her damla
kalbimde bir kapı açtı.
Meğer insanın gözyaşı
bir nehir değilmiş.
Bir anahtarmış.
O anahtar
gönlün kilitli odalarını açarmış.
Şimdi sor bana,
neden bu kadar sessizim.
Çünkü öğrendim.
Bağırarak konuşanlar
insanlara seslenir.
Ama susarak ağlayanlar
Allah’a.
Ve ey kalbini taşıyamayan kardeşim,
unutma.
Bir taş ne kadar ağır olursa olsun
onu yere bırakırsan yük olmaz.
Ama bir insan
kırık bir kalbi taşımaya devam ederse
dağlardan ağır olur.
Gel,
kalbini yere bırak.
Belki o zaman görürsün.
Toprak sandığın şey
aslında rahmetin avucudur.
(
Aynanın İçindeki Dua başlıklı yazı
basak--kaya tarafından
12.03.2026 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
