Topraksa Açgözlü Ama İnsan Kadar Değil

Düş mahkûmu mudur insan yoksa gerçekleri bildiği kadar gerekçe göstermeden yalanlayanlara mıdır etmediği itibar?

Sözcükler, hafız ve imgeler

Ve duygular

Ve şair ve ömür

Gel gör ki yosunlu ruhlardan yansıyanlar yok artık

Çünkü kayboldu sevgi ve insanlık

Hayra alamet olsa gerek

Ansızın da geldi mi ilham

Hâsıl oldu olacak şiir ya da hikâye

Derdimi dinlemedi gel gör ki bir tek insan

Sensizlik ve varlık

Yoksunluk ve umut

Renklerin gücü ufka delalet

Eşleşen duygularsa suç unsuru

Hafız, hayırlı bayramlar dilesem bile

Bilirim selamımın geri dönmeyeceğini

Değil selam

Değil yürek

Değil tüm varlığım

Verdiğim

Emanet ettiğim kadar

Kibarca yalan söyleyenlere de etmediğim itibar

Kadar

Ve de hükmeden kader

Neye delalet söyle bunca yok yere hâsıl olan keder?

Mizacım mı?

Ve yerleşkem?

Ve köküm?

Kurumak bilmeyen gözyaşım

Ve de ansızın bastıran

O bitimsiz ilham

Mecburi istikamette git-gel

Döngüde saklı iken keramet

Akla zarar bunca şey hâsıl oldu mu da rehavet

Bil ki biliyorum da artık

Nesli tükenen insanlık

İmiş yok olmaya mahkûm edilmiş hem asalet

Hem hidayet

Topraksa açgözlü

Ama insan kadar değil.

Doymak bilmeyen nefsine nasıl da sadık ve tapar

O fıtratı küf kokan kâfir.

Gel gör ki:

Herkes inançlı ve sevgi dolu

Bir maskeyi takar

Diğerini yedeğinde tutar

Tok gözlere ise kin nefret kusar:

Hafız, bu ne açlık?

Sen de kaybolmadın değil mi bunca yokluk

Çekerken mazlum ve masum?

Bir de kaybolmuşken masumiyet

Bir ihanet bilirdim oysa yalanı

Gözünden diğer gözünü sakınacakmış meğer insan evladı

Sırlar mı?

Ya serler?

Onu da geçtim:

Bire bin katan namert dostlar

Dosttan da öte

Kan bağına dahi itibar etmeyen nefsine köle

Bir ederi varsa eğer ki:

Cebindeki paraya tamah edeni

Bak, nasıl da baş tacı etti

Aşkın da yok iken değeri

Hele ki para pul kadarken kıymeti

Sevginin yerini de tutmuşken bunca şehveti

İçe içe sarhoş olmuşken

Gözü dönmüş de

Baş tacı edilmişken yalanına bin katan

Paraya da para demeden servetine

Dahi doymayan gözlerle

Etrafını süzen

Hafız, bilirim ki sen yoksun asla

Olmazın oluru bir edayla

Etmediğim kadar dünyaya

Bir veda

Hâsıl olsa da

Hüsran denizinde boğulmama ramak kala

Söyle hafız çıkar mıyım yarına?

Eşrafın dili

Sözcüklerin ve kalemimin bana ödettiği

Bedeli

Bak öderken

Paye vermediğim kadar da yalana ve nefrete

Kalemim de idam mangasında

Bedenim ruhum da

Damgalandığım kadar boyut atlarmış bak nasıl da

Kâfir insan evladı

Ama bu dünyada

Öbür taraf zaten değilken de kimsenin umurunda

Ben kabul, hafız

Benim hatalı olan

Servet bildiğim kalemim ve yüreğimle durduk yere damgalanan

Gel gör ki

Haysiyet de onur da namus da önde gider

Desem kimin umurunda?

Özneme duyduğum özlem

Ve güzel iyi insanlara hamt ettiğim

Ötesinde asla da vakıf olamadıklarım uğruna

Servetimse haram olsun kimse arkamdan tef tutana

Affım ise asla ulaşmayacaktır o günahkâr tohuma:

En ulu Makam ise her şeyin de farkında