Düþlerimin nakaratýnda geçiyor zaman aslýnda geçmek de bilmiyor bazen en çok da savrulduðum s/onsuzluk duygusu iken hayatýn da bir pekiþtireç olma ihtimali ve bodoslama dalýyorum hayata tam da ortasýndan adeta bir nirengi noktasý asýlý kaldýðým.

Ulvi bir coþku içimi mesken edinen ve özgür kalma ihtimali bile nefeslerimi sýklaþtýrýyor.

Bir redif belki de içime kaçan.

Toz kondurmuyorum sözcüklere ve duygulara.

Nakþeden belli zaman aralýklarýnda yeþeriyor içimin sevinçleri ve yaþarýyor gök kubbe bense yaþ alýyorum yas yükleniyorum ve insanlar bunun doðanýn yasasý olduðu hususunda hem fikir.

Çörekotu yakýyorum ama nazar sonlanmýyor.

Gözümü kýrpýyorum ve devasa bir es veriyor evren.

Yetmiyor.

Yetmiyorum.

Kýrklýyorum acýlarýmý susmuyor yýlgýlar dinmiyor yengiler bitmiyor yergiler.

Öz güveni kundaklanmýþ bir adamýn mizacý içime diktiðim.

Bir kanaviçe belki de örülü saçlarýmdan dökülen kepeklerle beyaz bir dað inþa etme arzusu elbet yenik düþüyorum sonra burnum yanýk kokusu geliyor ve sonra…

Öncem yok ki sonramý hatýrlayayým hatta andaki mevcudiyetim bile yetmiyor net kararlara varmama ne de olsa netleþen neyse aslýnda azýmsandýðýma dair bense beylik bir hüzünle boynumu büküyorum ve elektrikler kesiliyor.

Akmayan su da cabasý.

Elbet sönen soba.

Gözü seðiren güneþ.

Kar atýþtýrmaya baþlýyor ansýzýn oysaki kýþ uykusunda tabiat ana ve baba olmanýn hakkýný misliyle veren ergen sevinçlerimle nidalar savuruyorum ve esef ettiðim her ne ise içimdeki rüzgâr pek bir üþütüyor yüreðimi ve nabzýný almaya çalýþýyorum günün.

Gece pekmez kývamýnda ve tadýnda.

Hüzünse yoldan çýkmýþ bir kadýn gibi nasýl da musallat oluyor içimdeki bakir ovalara ve yýldýzlý geceler adýmý sayýklýyor oysaki ben bir çýðlýktan öte hiçlikle yarýþan varlýðýma atýfta bulunuyorum ve þehrin çöken þebeke sisteminden arda kalan elektrik kaçaðý gibi kaçýk aklýmla sekiyorum kaldýrýmlarda ve saka kuþlarýna özeniyorum elbet doðduðum an itibari ile istila edilmiþ özgürlüðüme misilleme yapýyorum ve mil çekiyorum gecenin gözlerine.

Koyudan bir gökyüzü lakin mehtap da saklý arasýnda bulutlarýn ve ýþýðý sönmüþ þehrin bir araya gelmeyen o iki yakasý.

Yasa mahiyetinde her þey herkes.

Hiç kimse olmanýn da muadili iken içimdeki o hýçkýrýk.

Sessizliðinse hicap yüklendiði bir çukur gibi içine düþtüðüm.

Neþri ölüm olan bir günce.

Dikte ettiðim hayat ve ömür törpüsü iken kaderin sunumunda kederle eþleþen varlýðým ve bir harfin çýðlýðý aslýnda tek heceli bir sözcük dilerken evrenden yüzümde doðan nur ve asýlý kaldýðým aþk ve birileri kulaðýma fýsýldýyor:

‘’Gül…’’

Mizacýmla eþleþen acý.

Aþkýn da inhisarýnda tek heceli ne varsa sökün ediyor ve bahtýmýn yaldýzlý yolunda istiþare ediyorum yalnýzlýkla hür olmak adýna meziyetlerimi sonlandýrýp adeta bir eziyet addediliyor her bir yanýmdan dökülen parçacýklarla inþa ettiðim yeni bir gelecek belki de mazinin tortusu birikmiþken dipte adeta aþ eriyorum yarýnlara ve andaki mevcudiyetimi sonlandýrýp kanat açýyorum göðe.

Sistematik acýlar.

Sinemde saklý ve de nicesi.

Heceler kurdeþen döküyor aslýnda ruhun ýssýzlýðýnda tek tek heceliyorum içimden geçenleri ve mevzu bahis ne ise binlerce yeis içinde deþifre ediyorum ruhun her karambole düþtüðünde zil takýp oynayan iblisin þerrine muhalif hüznümle sýðýnýyorum Rabbime.

Devamý geliyor ve de ve içselleþen duygularým çorap söküðü gibi ele geçiyor ruhumu ve bedenimi ve   tarumar edilmiþ yüreðimde kýraðý çalýyor acýlarý ve açýlandýramadýðým ne varsa miskince sitem ediyorum kadere ve deliþmen ruhumla bir kar tanesi olmayý diliyorum evrenden en azýndan masum kalmanýn da ibaresi iken yüreðimi ele geçiren o özgürlük diðer yandan aidiyet duygusu ile cebelleþiyorum kendimle.

Bir siren sesi uzaklardan kulaðýma çalýnan.

Simasý çok tanýdýk günün ya da gecenin aslýnda bodoslama atladýðým bir pencere gibi bazen diklendiðim bazen direndiðim bazen dillendirdiðim ve iþte yakamozlarýn çaðrýsý ile frene basýyorum ve bir insandan dönüþtüðüm o tek kar tanesi ile biliyorum da kimseye zarar vermediðimi ve gördüðüm zarar da geleceðin zimmetlisi bir hayale denk düþüyor.

Bense düþüyorum ve hiç olmadýðý kadar üþüyorum.

Bir rüzgarsa beni savuran.

Bir hece ise s/avunduðum.

Bir somurtuk yüz ise soluduðum.

Ve yere inen tek bir zerremle biliyorum da ansýzýn çýð olup büyüme ihtimalimi.

Ýnsanlýðýmý sonlandýrdýðým.

Ýtikadýmýn gücünde ise dönüþtüðüm tek bir kar tanesi ve ruhum uçuþurken perde perde yükselirken sesi kainatýn aslýnda hiçliðime atýfta bulunduðumun ertesi bir tek zerrenin de mucizevi farkýndalýðýnda biliyorum da yaþama ve de aniden sonlanma ihtimali ile hayata kanat açarken ölümü de için için dilerken biliyorum iþte her þeyin göreceli olduðunu.

Haiz olduðum o uç nokta.

Belki de üç noktalý bir yarýna ermenin tek yolu iken hayatýn bir anda kesintiye uðradýðý.

Hayal dünyamda bir insandan bir kar tanesine dönüþmenin aslýnda gerçek olma ihtimali ile huzura kavuþtuðum.

Gece çaðlarken.

Bense üzerine örtü serdiðim coðrafyanýn asil bir zerreye denk düþmenin verdiði güç ile güç bela da olsa idame ettiriyorum hayallerimi bazen insana dönüþtüðüm bazense s/onsuzlukla dans ettiðim o bitimsiz coþkudan çýkýp da yola varmayý ertelediðim o yakanýn da aslýnda içimde saklý olduðu varsayýmý ile aralýksýz yaðan bir umut ile sarmalýnda hidayetin biliyorum da artýk meçhul sonun deðil de mucizelerin hâsýl olduðu bir kâinatta bana da yer ayrýlmýþ olduðunu elbet sadece Rabbimden dilerken…