Bu dünya, zannedildiði gibi hükmün verildiði yer deðildir.

Burasý daha çok delillerin toplandýðý bir mahkeme kalemi gibidir.

Hüküm burada yazýlmaz; burada kayýt tutulur.

Zalimlerin çoðu bu yüzden rahat görünür. Çünkü henüz sorgu baþlamamýþtýr. Masumun ahý göðe yükselir ama cevabý hemen inmez. Adalet gecikir; fakat kaybolmaz. Dünya, ilahî adaletin inkâr edildiði deðil, ertelendiði bir sahnedir.

Her zulüm, burada sessizce dosyasýna eklenir. Söylenen her söz, atýlan her iftira, görmezden gelinen her çýðlýk… Hepsi yazýlýr. Kimse fark etmese de zaman þahitlik eder. Mekân susmaz. Eþyalar bile hafýzasýz deðildir.

Zalim, yaptýðýyla baþ baþa kalmaz; yaptýðýyla kayda girer. Çünkü bu âlem, suçun gizlenebildiði ama silinemediði bir yerdir. Mazlumun eli kolu baðlý olabilir; fakat hakikat baðlý deðildir. Bir gün çözülür, konuþur, ayaða kalkar.

Kur’ân’ýn iþaret ettiði üzere, o gün yalnýz insanlar deðil; eller, diller, mekânlar ve zamanlar da konuþacaktýr. Dünya, zalimlerin lehine deðil; aleyhine çalýþýr. Her geçen gün, delil sayýsýný artýrýr. Zalim için zaman bir kurtuluþ deðil, birikimdir.

“Allah zalimleri mutlaka cezalandýrýr” ifadesi, aceleci bir intikam vaadi deðil; þaþmaz bir adalet yasasýdýr. Çünkü zulüm, yalnýzca bir insana yapýlan haksýzlýk deðil; Allah’ýn koyduðu ölçüye, fýtrata ve hakka karþý iþlenmiþ bir suçtur. Ve hak, sahipsiz deðildir.

Kur’ân’da sýkça tekrar edilen bir ikaz vardýr:

“Sakýn Allah’ý zalimlerin yaptýklarýndan habersiz sanma.”

Bu ifade, zulmün gözden kaçtýðýný deðil; bilakis hesabýnýn ertelendiðini haber verir. Zira ilâhî adalet, insan adaletine benzemez. Biz acele ederiz; Allah ise kuþatýr.

Zalim çoðu zaman dünyada güçlüdür, görünürde kazanan taraftadýr. Serveti artar, makamý büyür, sesi daha çok çýkar. Mazlum ise sessizdir, yorgundur, çoðu zaman kaybetmiþ gibi görünür. Ýþte tam bu noktada imtihan derinleþir. Çünkü adaletin hemen tecelli etmemesi, adaletsizlik deðil; imtihanýn bir parçasýdýr.

Allah’ýn cezalandýrmasý tek biçimli deðildir. Bazen dünyada baþlar: kalbin kararmasý, vicdanýn susmasý, huzursuzluk, korku ve güvensizlik, en yakýnýnýn eliyle düþüþ…

Bunlar da birer cezadýr; fakat çoðu zalim bunun farkýna bile varmaz.

“Zalimler için yaþatmak deðil, mühlet vermek vardýr.” Yani onlarýn her nefesi, zannettikleri gibi kazanç deðil; hesabý aðýrlaþtýran bir birikimdir.

Mazlumun ahý, dosyaya girer. Görmezden gelinen gözyaþý, þahit olur. Unutuldu sanýlan zulüm, tek tek hatýrlatýlýr. Ve orada hiçbir güç makamýný, ordusunu, medyasýný, kalabalýðýný yanýnda götüremez.

Zulüm payidar olmaz. Ve Allah zalimleri mutlaka cezalandýrýr; ya adaleti anlayacak kadar erken ya da inkâr edemeyecekleri kadar geç.

Bu yüzden zalimlerin “Yanýna kâr kaldý” zanný, büyük bir aldanýþtýr. Onlarýn kazancý deðil, dosyasý büyür. Güç, imkân ve propaganda; gerçeði örtebilir ama yok edemez. Çünkü hakikat sabýrlýdýr. Acele etmez.

Mazlum için dünya çoðu zaman suskun bir yerdir. Adalet burada tam tecelli etmez. Ama bu suskunluk, inkâr deðil; ertelemedir. Ýlâhî adalet, aceleyle deðil; eksiksiz gelmeyi murad eder.

Bu dünya, nihai kararýn verileceði yer olsaydý; ahirete gerek kalmazdý. Halbuki burada sadece hazýrlýk yapýlýr. Deliller toplanýr, þahitler belirlenir, kayýtlar tamamlanýr. Son söz, baþka bir âleme býrakýlmýþtýr.

Ýþte bu yüzden zalimin refahý, mazlumun ýstýrabý bizi yanýltmamalýdýr. Çünkü biz henüz son perdeyi görmedik. Sahne daðýlmadý, ýþýklar kapanmadý. O büyük mahkemede, dünya boyunca susan her hakikat konuþacaktýr.

Ve iþte o gün, bugün gülüp geçenlerin yüzü düþecek; bugün sabredenlerin baþý dik olacaktýr.

Dünya, adaletin olmadýðý deðil, adaletin delillerinin toplandýðý mekândýr.

Zalim burada özgür deðil; izlenmektedir.

Mazlum burada yalnýz deðil; kayýt altýndadýr.

Ve Mahkeme-i Kübrâ hiçbir kaydýn kaybolmadýðý yerdir.

Elif Emel Bayraktar